Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΜΕΙΟΨΗΦΙΑ ΦΟΒΑΤΑΙ...ΕΧΕΙ ΑΔΙΚΟ ;;

Μειοψηφίες

Βασικό επιχείρημα της κυβέρνησης, που κυριάρχησε και στη Βουλή, στη συζήτηση του νομοσχεδίου για τις διαδηλώσεις, ήταν αυτό περί «ταλαιπωρίας της πλειοψηφίας από τις μειοψηφίες».

 Το ίδιο επιχείρημα χρησιμοποιούσε και ο ΣΥΡΙΖΑ, όταν νομοθετούσε τον περιορισμό του απεργιακού δικαιώματος. 

Η αντιστροφή της πραγματικότητας είναι εμφανής. Οι βιομήχανοι, οι κλινικάρχες, οι μεγαλέμποροι, οι εφοπλιστές, οι τραπεζίτες, η αστική τάξη δηλαδή, είναι η πραγματική μειοψηφία, που ζει παρασιτικά από τον πλούτο που παράγει η τεράστια κοινωνική πλειοψηφία, οι εργαζόμενοι στη βιομηχανία, στις μεταφορές, στα σούπερ μάρκετ. 

Τα εκατομμύρια εργατικά χέρια, και όχι τα κεφάλαια των επενδυτών, είναι αυτά που δίνουν ζωή στις μηχανές, στα εργοστάσια, στα καράβια, στους ηλεκτρονικούς υπολογιστές. 

Οπως έδειξε και η πανδημία, χωρίς αυτούς δεν κινείται κυριολεκτικά τίποτα. Κι όμως, την ίδια στιγμή οι εργατοϋπάλληλοι γνωρίζουν την απογείωση της εκμετάλλευσης και την ανασφάλεια, καταδικάζονται σε νέες θυσίες. Αυτή η πραγματική μειοψηφία, λοιπόν, τρέμει στην ιδέα ότι η πλειοψηφία θα συνειδητοποιήσει κάποια στιγμή τη δύναμή της και θα τους πάρει αμπάριζα. Γι' αυτό παίρνουν μέτρα απαγορεύσεων και καταστολής, συκοφάντησης και χτυπήματος του κινήματος ακόμα και με προβοκάτσιες. 

Το σύνθημα όμως της μεγάλης κινητοποίησης των συνδικάτων στο Σύνταγμα, την περασμένη Πέμπτη, δεν χωράει καμία αμφισβήτηση: «Τέρμα πια στη σύγχρονη σκλαβιά, κι αυτός ο νόμος θα μείνει στα χαρτιά»!



Δύο στα δύο


Σε ραδιοφωνική συνέντευξη ανήμερα της ψήφισης του νομοσχεδίου για τις διαδηλώσεις, ο πρόεδρος της ΑΔΕΔΥ έσταξε χολή για το οργανωμένο ταξικό κίνημα, δίνοντας τροφή στην κυβέρνηση, που βάζει στο στόχαστρο τους εργατικούς - λαϊκούς αγώνες, αξιοποιώντας και τους διάφορους προβοκατόρικους μηχανισμούς για να επιβάλει νέους περιορισμούς και απαγορεύσεις στις διαδηλώσεις. Στην επισήμανση του δημοσιογράφου ότι «δεν θα γίνουν μπράβοι οι εργαζόμενοι» στις πορείες, ο πρόεδρος της ΑΔΕΔΥ απάντησε: «Συμφωνώ! Μπορεί ορισμένες οργανώσεις, μπορώ να πω πολιτικοσυνδικαλιστικές, κομματικές μάλλον, να είχαν τη δυνατότητα περιφρούρησης, έχοντας ορισμένα - έτσι που λέμε - τορναρισμένα κοντόξυλα κ.ο.κ. Εμείς δεν χρησιμοποιούμε ποτέ τέτοιες μεθόδους και ήμασταν εντελώς στο έλεος των τυχόν μπαχαλάκηδων». Ολη η βρωμιά σε πέντε λέξεις... Ζωντανές συνδικαλιστικές οργανώσεις, με χιλιάδες μέλη και καθημερινή δράση για τα συμφέροντα και τα δικαιώματα των εργαζόμενων, βαφτίζονται από τον πρόεδρο της ΑΔΕΔΥ «κομματικές», για να τις απαξιώσει και να τις συκοφαντήσει. Τους προσδίδει μάλιστα και χαρακτηριστικά «μπράβων», με «μεθόδους» ξένες προς το συνδικαλιστικό κίνημα. Πραγματικά, η κυβέρνηση θα πρέπει να αισθάνεται μεγάλη ικανοποίηση, επειδή σ' αυτήν τη δύσκολη συγκυρία, όπου η κατακραυγή για τον νόμο ενάντια στις διαδηλώσεις είναι καθολική, έχει στο πλευρό της τους προέδρους των δύο τριτοβάθμιων συνδικαλιστικών οργανώσεων, να σιγοντάρουν τις άθλιες μεθοδεύσεις της: Ο μεν της ΓΣΕΕ να ζητάει επέκταση του αντιδραστικού νόμου και στα εσωτερικά του συνδικαλιστικού κινήματος, ο δε της ΑΔΕΔΥ να πετάει λάσπη στο οργανωμένο ταξικό κίνημα, ενάντια στο οποίο στρέφεται κι αυτός ο νόμος.

Τεχνάσματα...


Για να υπερασπιστούν τον νόμο για τις διαδηλώσεις, στελέχη της ΝΔ πέρασαν σε άλλα επίπεδα αντικομμουνισμού. 

Αναρωτιούνται, τάχα «αθώα», τι θα γινόταν αν κάποιος διαδήλωνε στις πρώην σοσιαλιστικές χώρες. Σε μια εφημερίδα μάλιστα του χώρου, γράφτηκε ότι οι Σοβιετικοί αντιμετώπισαν με καταστολή τις «λαϊκές διαδηλώσεις» σε Ουγγαρία και Τσεχοσλοβακία», το 1956 και το 1968, αντίστοιχα, κι ότι με τις σημερινές αναλογίες θα ήταν σαν η ελληνική κυβέρνηση να ζητάει την επέμβαση του ΝΑΤΟ για να καταστείλει τον λαό, πράγμα που δεν το κάνει, οπότε και ευχαριστημένοι να είμαστε! 

Πρόκειται για προπαγανδιστικό τέχνασμα... 

Κατ' αρχάς, όταν προσπάθησε η ελληνική αστική τάξη να αντιμετωπίσει το λαϊκό κίνημα από το 1944 μέχρι το 1949, χρειάστηκε την υπέρογκη στρατιωτική και οικονομική βοήθεια των συμμάχων της Βρετανών και Αμερικανών, αλλά και την άμεση στρατιωτική επέμβασή τους για να τη «βγάλει καθαρή».

 Ας μη μιλάνε λοιπόν. Δεύτερον, στην Τσεχοσλοβακία, στην Ουγγαρία και όπου αλλού, ήταν η ταξική πάλη - την οποία η κυβέρνηση θέλει με νόμο να περιορίσει ή και να καταργήσει - που διεξαγόταν και μάλιστα σκληρά. 

Κρινόταν το προς τα πού θα πάνε αυτές οι χώρες, αν θα γυρίσουν στον καπιταλισμό, ή θα συνεχίσουν προς το δρόμο του σοσιαλισμού. Λαϊκή κινητοποίηση υπήρξε και μάλιστα μαζική και από όσους πάλεψαν για την υπεράσπιση της σοσιαλιστικής εξουσίας και συγκρούστηκαν με αυτούς που επιδίωκαν την επιστροφή στον καπιταλισμό. 

Σε αυτήν τη σύγκρουση οι δυνάμεις που πάλευαν για την αντεπανάσταση στηρίχτηκαν ολόπλευρα στρατιωτικά, πολιτικά και οικονομικά από ΗΠΑ, Δυτική Γερμανία, ΝΑΤΟ κ.λπ. και όσοι υπεράσπιζαν τη σοσιαλιστική εξουσία από ΕΣΣΔ και Σύμφωνο της Βαρσοβίας. Απλά και καθαρά πράγματα...

Κλόουν

Μετά τις χυδαίες προβοκάτσιες της «Αυγής» για τον Καλογρίτσα και τη σχέση του με το ΚΚΕ, ήρθαν και οι κρυάδες. Αντί οι «ανανεωτικοί» να κοιταχτούν στον καθρέφτη για όλα τα φυντάνια που ανέθρεψαν, από τα γεννοφάσκια τους ακόμα, την περίοδο που επεδίωξαν να διαλύσουν το ΚΚΕ, προσπαθούν να δημιουργήσουν βρώμικους συνειρμούς με γελοία τεχνάσματα. 

Ετσι, εν είδει ...αστείου, η «Αυγή» επιχείρησε την Πέμπτη να στήσει ένα λογοπαίγνιο με το CCCP (ΕΣΣΔ) και το CCC, που είναι η επωνυμία της εταιρείας μέσω της οποίας ο Καλογρίτσας φέρεται να πήρε τα εμβάσματα για τις εταιρείες του. Σύμφωνα με την «Αυγή», «είναι προφανής ο λόγος της εμπλοκής του Χρ. Καλογρίτσα με την εταιρεία CCC, από κεκτημένη ταχύτητα, λόγω ιστορικής διαδρομής, μπερδεύτηκε με τα γνωστά του αρχικά CCCP».

 Οι «μπροστινοί» του συστήματος, που δεν υπάρχει «δουλειά» του Καλογρίτσα και άλλων την οποία να μην υπηρέτησαν με συνέπεια και αποφασιστικότητα, ήρθε η ώρα να γίνουν και ολίγον «κλόουν», για να διασκεδάσουν τις εντυπώσεις. Εμείς πάλι θα θυμίσουμε ότι ο συγκεκριμένος έχει τόση σχέση με τη Σοβιετική Ενωση και τον κομμουνισμό, όση έχουν και οι ΣΥΡΙΖΑίοι, που νταραβερίζονταν μαζί του... Οπότε η λασπουριά επιστρέφεται.


Σάββατο 11 Ιούλη

1832 Γεννιέται ο Χαρίλαος Τρικούπης, 7 φορές πρωθυπουργός της Ελλάδας.

1941 Πεθαίνει ο Αρθουρ Εβανς, ο Βρετανός αρχαιολόγος που ανακάλυψε την Κνωσό.

1949 Η Γιουγκοσλαβία κλείνει τα σύνορά της με την Ελλάδα. Ο Ν. Ζαχαριάδης σε άρθρο του με τίτλο «Το στιλέτο του Τίτο χτυπά πισώπλατα τη Λαϊκοδημοκρατική Ελλάδα» καταγγέλλει ανοιχτά τη στάση της γιουγκοσλαβικής ηγεσίας.

1962 Ψηφίζεται επί της αρχής το νομοσχέδιο για την κατάργηση των έκτακτων μέτρων της περιόδου του Εμφυλίου Πολέμου. Η ΕΔΑ και η Ενωση Κέντρου το καταψηφίζουν - η τελευταία με τον ισχυρισμό ότι το νομοσχέδιο στρέφεται εναντίον της.

1964 Πεθαίνει ο Μορίς Τορέζ, ΓΓ της ΚΕ του ΚΚ Γαλλίας και ηγετικό στέλεχος της Κομμουνιστικής Διεθνούς.

1972 Η Κούβα γίνεται πλήρες μέλος του Συμβουλίου Οικονομικής Αλληλοβοήθειας (ΚΟΜΕΚΟΝ) και η πρώτη λατινοαμερικανική χώρα που εντάσσεται επισήμως στο σοσιαλιστικό στρατόπεδο.

1983 Τα στρατεύματα του δικτάτορα της Χιλής στρατηγού Πινοσέτ καταλαμβάνουν το Σαντιάγκο, προκειμένου να αποτρέψουν την εξέγερση που πυροδοτεί η τρίτη μέρα διαμαρτυρίας του λαού.
Κυριακή 12 Ιούλη

1904 Γεννιέται ο μεγάλος Χιλιανός κομμουνιστής ποιητής Πάμπλο Νερούντα (τιμημένος με Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1971).

1906 Ο Αλφρεντ Ντρέιφους, Γάλλος αξιωματικός Πυροβολικού εβραϊκής καταγωγής, ο οποίος είχε κατηγορηθεί άδικα για προδοσία, παίρνει τελικά χάρη και επιστρέφει στο σύνταγμά του με το βαθμό του.

1920 Ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Γ. Γουίλσον εγκαινιάζει και επίσημα πια την 77 χλμ. μήκους Διώρυγα του Παναμά, η οποία βρισκόταν σε λειτουργία από το 1914. Σχεδόν 5.600 εργάτες πέθαναν κατά τη δεκαετή κατασκευή της Διώρυγας.

1941 Η Σοβιετική Ενωση και η Βρετανία υπογράφουν στη Μόσχα συμφωνία για κοινή δράση στον πόλεμο κατά της ναζιστικής Γερμανίας.

1943 Τα σοβιετικά στρατεύματα περνούν στην αντεπίθεση στο Κουρσκ. Μεταξύ άλλων, η μάχη του Κουρσκ αποτέλεσε τη μεγαλύτερη αναμέτρηση αρμάτων μάχης στον κόσμο, με πάνω από 8.000 τανκ (και από τις δύο πλευρές) να παρατάσσονται στο πεδίο της μάχης.

1946 Με ανακοίνωσή του, το ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ καταδικάζει τη δολοφονική επίθεση με χειροβομβίδες ενάντια στο μέλος της ΚΕ Μ. Πορφυρογέννη στο σπίτι του. Από τύχη γλίτωσαν, τόσο ο Μ. Πορφυρογέννης όσο και η οικογένειά του.

1948 Καταφθάνουν στο μέτωπο της Β. Πίνδου ο βασιλιάς Παύλος και ο Αμερικανός στρατηγός Βαν Φλιτ, με σκοπό να εξυψώσουν το πεσμένο ηθικό του κυβερνητικού στρατού. Το ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, με προκήρυξή του προς τους μαχητές και της μαχήτριες του Δημοκρατικού Στρατού, τους καλεί να εντείνουν την πολεμική τους δράση σ' όλες τις γωνιές της Ελλάδας.

Σάββατο 11 Ιούλη 2020 - Κυριακή 12 Ιούλη 2020

Αποκαλύπτεται Τι Φοβούνται...

Νύχι...

Ενα από τα επιχειρήματα που επιστρατεύει η κυβέρνηση για να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα σχετικά με τον νόμο - έκτρωμα για τις διαδηλώσεις, είναι ότι «τα ίδια γίνονται και σε όλο τον υπόλοιπο κόσμο». 

Αλήθεια, όμως, τι γίνεται σε όλο τον κόσμο; Μια «γεύση» δίνει έκθεση του ΟΗΕ, με αφορμή τη συμπλήρωση 10 χρόνων απ' όταν τέθηκε σε ισχύ το άρθρο του Οργανισμού «για την ελευθερία των συναθροίσεων και του συνεταιρίζεσθαι». Σύμφωνα με την έκθεση, που κατά τα άλλα εξαντλείται σε διαπιστώσεις για την αυξανόμενη φτώχεια, τις ανισότητες, τους πολέμους κ.ο.κ., το 2019 ήταν το 14ο συνεχόμενο έτος υποχώρησης της ελευθερίας παγκοσμίως. 

Την τελευταία μάλιστα δεκαετία, οι ελευθερίες της συγκέντρωσης, της ειρηνικής συνάθροισης και της έκφρασης έχουν υποστεί οπισθοδρόμηση σε ολόκληρο τον κόσμο και το 40% του παγκόσμιου πληθυσμού ζει σε χώρες όπου καταργήθηκαν οι ελευθερίες του συνέρχεσθαι, του συνεταιρίζεσθαι και της έκφρασης! 

Η έρευνα τονίζει μάλιστα πως η μείωση των δημόσιων ελευθεριών αντικατοπτρίζεται στην αύξηση των περιορισμών στις συγκεντρώσεις σε όλο τον κόσμο, με την έγκριση νόμων που σχετίζονται με την «εθνική ασφάλεια», την αντιτρομοκρατική και δημόσια τάξη, την ποινικοποίηση της ειρηνικής διαμαρτυρίας, την αδιάκριτη και υπερβολική χρήση βίας και την καταστολή ειρηνικών διαμαρτυριών, τα εμπόδια στη χρηματοδότηση, τη στοχοποίηση και τις επιθέσεις σε φορείς, τη λογοκρισία και την επιτήρηση του ψηφιακού χώρου.

... κρέας

Ολα τα παραπάνω μπορεί να τα συναντήσει κανείς αυτούσια στο νομοθετικό έκτρωμα που κατέθεσε η κυβέρνηση και στα όσα νομοθέτησαν και εφάρμοσαν όλα τα προηγούμενα χρόνια όλες οι προηγούμενες κυβερνήσεις, όπως του ΣΥΡΙΖΑ, επιχειρώντας να βάλει στον «πάγο» το δικαίωμα στην απεργία, μετατρέποντας σε «ιδιώνυμο» αδίκημα τη συμμετοχή σε κινητοποιήσεις ενάντια στους πλειστηριασμούς κ.ο.κ. 

Οπως βέβαια όλα τα παραπάνω αποτυπώνονται αυτούσια και στις κατευθύνσεις της ΕΕ, η οποία σπεύδει να θωρακίσει σε όλα τα επίπεδα την εξουσία του κεφαλαίου, ανάγοντας ευθέως σε «κίνδυνο» τις «λαϊκές διαμαρτυρίες», στήνοντας μηχανισμούς για την «αντιμετώπιση της ριζοσπαστικοποίησης», όπως αυτούς που «εγκαινιάζει» το κυβερνητικό τερατούργημα. 

Επιβεβαιώνεται «πανηγυρικά» πως η αντιλαϊκή πολιτική σε όλο τον καπιταλιστικό κόσμο πάει χέρι χέρι με την ένταση της καταστολής και της προσπάθειας να μπει στο «γύψο» το λαϊκό κίνημα. Κι όσο γι' αυτό, η κυβέρνηση πράγματι κάθε άλλο παρά «πρωτοτυπεί».

Περιβόλι

Ο διάλογος Χρυσοχοΐδη - Ραγκούση την περασμένη Πέμπτη στη Βουλή ήταν αποκαλυπτικός. 

Ο τομεάρχης του ΣΥΡΙΖΑ κατήγγειλε ότι ο νόμος που έφερε η κυβέρνηση για τις διαδηλώσεις, είναι μεταφορά στη δημοτική χουντικών διατάξεων που είχαν γραφτεί στην καθαρεύουσα. Ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη υπερασπίστηκε το νομοσχέδιο ως εκσυγχρονισμό της νομοθεσίας για το «συνέρχεσθαι», απαντώντας ότι «μέχρι σήμερα, αυτό που ισχύει είναι χουντικοί νόμοι και βασιλικά διατάγματα, που κι εσείς (με αυτά) απαγορεύατε συγκεντρώσεις...». 

Για να απαντήσει ξανά με τη σειρά του ο Ραγκούσης ότι οι περιπτώσεις απαγόρευσης συγκεντρώσεων στα Εξάρχεια ή λόγω επισκέψεων ξένων ηγετών επί κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ δεν βασίστηκαν σε χουντικούς νόμους, αλλά σε Προεδρικό Διάταγμα του 1991, ενώ η δυνατότητα της αστυνομίας να περιορίζει μικρές ομάδες διαδηλωτών στο πεζοδρόμιο βασίστηκε σε Προεδρικό Διάταγμα του 2013. 

Για όποιον δεν το κατάλαβε, είτε με χουντικά διατάγματα είτε με «δημοκρατικούς» νόμους, το κράτος και οι κυβερνήσεις του διαθέτουν μεγάλη γκάμα εργαλείων για να απαγορεύσουν μια διαδήλωση ή να επιβάλουν παραλυτικούς περιορισμούς. Τα ίδια έκανε και ο ΣΥΡΙΖΑ, που τώρα λέει με θράσος ότι τουλάχιστον αυτός δεν χρησιμοποιούσε χουντικές διατάξεις για να απαγορεύει συγκεντρώσεις, τις οποίες όμως δεν κατάργησε κιόλας όσο ήταν κυβέρνηση! Πραγματικό περιβόλι και πάνω απ' όλα διδακτική για το λαό η αντιπαράθεσή τους για το νομοσχέδιο - έκτρωμα της κυβέρνησης.

Ολο και πιο μόνιμα

Παράταση στην παράταση και με πρόσχημα την πανδημία, τα περισσότερα από τα «έκτακτα» μέτρα στήριξης του κεφαλαίου, που ανατρέπουν εργασιακές σχέσεις και μισθούς, γίνονται όλο και πιο μόνιμα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η τηλεργασία, που η γενίκευσή της προβλεπόταν ήδη από τις πρώτες ΠΝΠ, στις αρχές του Μάρτη. Αν και πέρασαν από τότε τέσσερις ολόκληροι μήνες και οι περιορισμοί στην κυκλοφορία έχουν πλέον αρθεί, η κυβέρνηση δίνει νέα παράταση μέχρι τις 31 Ιούλη στη δυνατότητα που έχει η εργοδοσία να επιβάλλει μονομερώς την τηλεργασία στον εργαζόμενο. Κι ο λόγος δεν είναι άλλος από το γεγονός ότι η εργοδοσία εκτίμησε δεόντως τα «οφέλη» της τηλεργασίας, όπως η αύξηση της παραγωγικότητας, η πλήρης κατάργηση των ορίων ανάμεσα στον εργάσιμο και τον μη εργάσιμο χρόνο, η απομόνωση του εργαζόμενου από τον εργασιακό του χώρο, όπου μπορεί να ασκεί και συνδικαλιστική δραστηριότητα και άλλα πολλά, που για τον εργαζόμενο μεταφράζονται σε νέες απώλειες και μεγαλύτερη εκμετάλλευση. 

Αντίστοιχα, πυκνώνουν οι καταγγελίες ότι η μετάθεση στην καταβολή του Δώρου Πάσχα για το καλοκαίρι άνοιξε το δρόμο για να μην το καταβάλουν καθόλου οι εταιρείες ή να το παζαρέψουν με το επίδομα άδειας, που επίσης δικαιούνται όσοι εργάζονται στον ιδιωτικό τομέα. Με τούτα και με τα άλλα, η «επόμενη μέρα» για τους εργαζόμενους, στον απόηχο του πρώτου κύματος της πανδημίας και ενώ η κρίση δείχνει ολοένα και περισσότερο τα δόντια της, είναι εδώ, επιβεβαιώνοντας ότι χρειάζονται οργάνωση και καθημερινός αγώνας για να μην πληρώσουν τα σπασμένα του κεφαλαίου οι εργαζόμενοι και ο λαός.

ριζοσπάστης

Κάνοντας «Ταμείο» Αξιολογώντας τα Σινιάλα...

Με εμπιστοσύνη στη δύναμή μας οργανώνουμε την αντεπίθεση!

Οσο περνούν οι μέρες και κάνοντας «ταμείο» από τη διαχείριση της πανδημίας τόσο η κυβέρνηση κοκορεύεται ότι έχει την εμπιστοσύνη του λαού, έχει αποκαταστήσει την πίστη του λαού στο κράτος και τους μηχανισμούς του. 

Ομως, η πραγματικότητα είναι ότι αντικειμενικά έχει συσσωρευτεί πολύ υλικό για το ακριβώς αντίθετο. Κάθε νέα επίσημη τοποθέτηση, κάθε μέτρο που ανακοινώνεται από τα κυβερνητικά επιτελεία προσθέτει και περισσότερους λόγους ανησυχίας στους εργαζόμενους, περισσότερους λόγους για να ανέβει η αγωνιστική διεκδίκηση.

Καμιά εμπιστοσύνη δεν πρέπει να έχει ο λαός στην κυβέρνηση, στο αστικό κράτος, στα κόμματα του κεφαλαίου και της ΕΕ, βλέποντας την κατάσταση που εξακολουθεί να επικρατεί στα δημόσια νοσοκομεία, στις πρωτοβάθμιες δομές Υγείας, στις δομές Πρόνοιας. Βλέποντας ότι ο λεγόμενος «κερδισμένος χρόνος» από το lockdown αποδείχθηκε χαμένος για το σύστημα Υγείας. Ούτε οι ΜΕΘ έφτασαν στο ύψος των αναγκών για ένα νέο κύμα της πανδημίας, ούτε το απαραίτητο προσωπικό προσλήφθηκε, ούτε οι μεγάλες ελλείψεις αντιμετωπίστηκαν.

Καμιά εμπιστοσύνη σε αυτούς που μας φορτώνουν τη νέα κρίση...

Οι κραυγές αγωνίας των υγειονομικών, οι αγωνιστικές παρεμβάσεις μέσα από τα σωματεία και τις Ενώσεις τους, δείχνουν ότι μεγαλύτερη εμπιστοσύνη πρέπει να έχουν στην ίδια τους την πάλη, παρά στο υπουργείο Υγείας.

 Αλλωστε, βλέποντας κανείς την τραγική κατάσταση που επικρατεί από τις ελλείψεις σε όλο το σύστημα Υγείας, εύκολα μπορεί να φανταστεί πώς θα ήταν τα πράγματα αν δεν υπήρχαν έστω αυτές οι εστίες αντίστασης εδώ και χρόνια στο χώρο. 

Οι μόνοι που μπορούν να δίνουν «ψήφο εμπιστοσύνης» στην κυβέρνηση από το χώρο της Υγείας είναι οι κλινικάρχες, τα ιδιωτικά κέντρα που πουλούν υπηρεσίες στον ΕΟΠΥΥ, οι φαρμακοβιομήχανοι που θησαυρίζουν από τις ελλείψεις, για τις οποίες φρόντισαν διαχρονικά όλες οι κυβερνήσεις του κεφαλαίου.

Τι εμπιστοσύνη μπορούν να έχουν οι εργαζόμενοι σε μια κυβέρνηση, βλέποντας τις παλινωδίες και τις αντιφάσεις της, το εξόφθαλμο πια «μαγείρεμα» των επιστημονικών δεδομένων, για να έρθουν αυτά στα μέτρα της θωράκισης της καπιταλιστικής κερδοφορίας; 

Οταν τη βλέπει π.χ. να ανακαλύπτει «δείκτες», σαν τον απίθανο του «αριθμού τεστ ανά κρούσμα» για να κρύψει τις ανεπάρκειες στη διενέργεια ελέγχων; 

Οταν, στην προσπάθειά της να στηρίξει το τουριστικό κεφάλαιο, φτάνει να προκαλεί απίστευτη σύγχυση, υποστηρίζοντας ούτε λίγο ούτε πολύ ότι ο ιός δεν μεταδίδεται σε αεροπλάνα και ξενοδοχεία... 

Οι μόνοι που μπορούν να έχουν εμπιστοσύνη στην κυβέρνηση είναι οι μεγαλοξενοδόχοι, οι tour operator, οι ναυτιλιακές και αεροπορικές εταιρείες, αυτοί δηλαδή που σε συνθήκες ανάπτυξης τσάκισαν τα εργατικά δικαιώματα και στις συνθήκες της κρίσης πετάνε στο δρόμο σε ένα βράδυ χιλιάδες εργαζόμενους. 

Οι μεγαλοξενοδόχοι, που λένε ότι τους συμφέρει περισσότερο να κρατήσουν κλειστές τις επιχειρήσεις τους παρά να τις λειτουργήσουν με μέτρα ασφαλείας και περιορισμούς γιατί τα κέρδη τους δεν θα είναι τα αναμενόμενα...

Συνολικά άλλωστε η κυβέρνηση απολαμβάνει την εμπιστοσύνη του κεφαλαίου και γι' αυτό δεν έχει κανένα λόγο να την εμπιστεύεται ο λαός. 

Το πιστοποιούν αυτό τα κάμποσα εργαλεία έντασης της εκμετάλλευσης που θεσμοθέτησε με αφορμή την πανδημία για «να μείνουν όρθιες οι επιχειρήσεις». Τα κάμποσα εργαλεία χρηματοδότησης των ομίλων από το κράτος για να απασχολούν εργαζόμενους χωρίς να τους πληρώνουν, χωρίς να καταβάλλουν εισφορές σε κράτος και ασφαλιστικά ταμεία.

Το πιστοποιεί το γεγονός ότι η πανδημία γίνεται «ευκαιρία» για την κυβέρνηση και το κεφάλαιο, όπως αποδείχθηκε με τα αντιλαϊκά νομοσχέδια που έφερε κατά τη διάρκεια του lockdown, αξιοποιώντας το σιωπητήριο που επιχείρησε να επιβάλει. 

Τόσο για το περιβάλλον, όπου στο όνομα της προσέλκυσης επενδύσεων καταργεί κάθε ρήτρα προστασίας, δίνοντας το «ελεύθερο» στους ομίλους να ξεσαλώσουν, όσο και για την Παιδεία, όπου παίρνουν σάρκα και οστά οι αντιδραστικές μεταρρυθμίσεις για ένα ακόμα πιο ταξικό σχολείο, στενά δεμένο με τις ανάγκες του κεφαλαίου. Μάλιστα, η κυβέρνηση τονίζει ότι τα παραπάνω ήταν μόνο η αρχή, καθώς θα δουλέψει «υπερωρίες», φέρνοντας 26 αντιλαϊκά νομοσχέδια μέσα στο καλοκαίρι, απευθείας από τα συρτάρια του ΣΕΒ, είτε για τη διευκόλυνση της επιχειρηματικής δράσης είτε για την ένταση της καταστολής. 

Κάπως έτσι βρίσκει εφαρμογή η υπόσχεση του πρωθυπουργού στους επιχειρηματίες ότι τα έκτακτα μέτρα των Πράξεων Νομοθετικού Περιεχομένου θα γίνουν «πυροδότες διαρκών μεταρρυθμίσεων», δηλαδή μόνιμων αντεργατικών ανατροπών, επιβεβαιώνοντας ότι μόνο έκτακτα δεν ήταν, αλλά ήρθαν για να μείνουν. Ηδη η εργοδοσία προϊδεάζει ότι τα «ζόρια» για τους εργαζόμενους είναι μπροστά. Τέτοια σινιάλα είναι τα «λουκέτα» εργοστασίων που ήδη κάνουν την εμφάνισή τους, η ανασφάλεια που μεγαλώνει για χιλιάδες εργατικές - λαϊκές οικογένειες.

Με τη δύναμη και το δίκιο μας

Ολα τα παραπάνω επιβεβαιώνουν ότι οι εργαζόμενοι μόνο στη δική τους δύναμη και στο δίκιο τους μπορούν να έχουν εμπιστοσύνη. Στο οργανωμένο κίνημά τους, που είναι προσανατολισμένο ενάντια στον πραγματικό αντίπαλο, το κεφάλαιο και την εξουσία του, στη διεκδίκηση άμεσων μέτρων ανακούφισης, αλλά και την ικανοποίηση των αναγκών τους.

Οι επιτυχημένες κινητοποιήσεις οι οποίες πραγματοποιήθηκαν από δεκάδες σωματεία και άλλους μαζικούς φορείς, που αποτέλεσαν σημείο αναφοράς για κλάδους και χώρους δουλειάς, δίνοντας απάντηση στο «κάτι πρέπει να γίνει», δείχνουν και το δρόμο για το επόμενο διάστημα. Φανερώνουν το χάσμα που υπάρχει ανάμεσα στις αγωνίες της εργατικής τάξης και στον εργατοπατερισμό, που και αυτές τις κρίσιμες μέρες στάθηκε στο «ύψος» του, προσφέροντας τις πολύτιμες υπηρεσίες του σε κυβέρνηση και εργοδοσία.

Γιατί σε συνθήκες που με μια φωνή όλα τα αστικά κόμματα προετοιμάζουν για τα «χειρότερα», οι εργαζόμενοι πρέπει να προετοιμάζονται για τους δικούς τους αγώνες, μέσα από τα συνδικάτα τους, τις επιτροπές τους, με κάθε μορφή να οργανώνεται η διεκδίκηση.

Το «πιστεύουμε στη δικιά μας δύναμη» πρέπει να γίνει το σύνθημά μας. Τη δύναμη αυτών που χωρίς τη δουλειά τους δεν θα λειτουργούσε τίποτα. Αυτή η εμπιστοσύνη πρέπει να ενισχυθεί, να μπολιαστεί με την ανατρεπτική πολιτική του ΚΚΕ που απαντάει στο πώς ο λαός μπορεί να γίνει δυνατός και σε ποια κατεύθυνση θα πρέπει να αξιοποιήσει τη δύναμή του. Να γίνει εμπιστοσύνη για την οργάνωση και την προετοιμασία της αντεπίθεσης. Για να δυναμώσουν το εργατικό κίνημα και η Κοινωνική Συμμαχία, για να δυναμώσει η κατεύθυνση της σύγκρουσης με το κεφάλαιο, τις κυβερνήσεις, την εξουσία του.

rizospastis.gr

ΟΕΝΓΕ:Καταγγελία για το απαράδεκτο έγγραφο της «επιτροπής εμπειρογνωμώνων» για τα μέτρα προστασίας των υγειονομικών

ΤΩΡΑ ΜΕΤΡΑ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ ΥΓΕΙΑΣ

ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΕΝΩΣΕΩΝ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΩΝ ΓΙΑΤΡΩΝ ΕΛΛΑΔΑΣ
Δεν ανεχόμαστε να υποτάσσονται τα επιστημονικά κριτήρια στην πολιτική κόστους - οφέλους

Καταγγελία για το απαράδεκτο έγγραφο της «επιτροπής εμπειρογνωμώνων» για τα μέτρα προστασίας των υγειονομικών

Το απαράδεκτο ανυπόγραφο κείμενο της «Επιτροπής Αντιμετώπισης Εκτάκτων Συμβάντων Δημόσιας Υγείας από Λοιμογόνους Παράγοντες», σχετικά με τα μέτρα προστασίας που πρέπει να λαμβάνουν οι επαγγελματίες Υγείας που φροντίζουν ασθενείς με τη νόσο COVID-19 στις υγειονομικές μονάδες της χώρας, καταγγέλλει η Ομοσπονδία Ενώσεων Νοσοκομειακών Γιατρών Ελλάδας (ΟΕΝΓΕ).

Αναδεικνύοντας το γεγονός ότι το εν λόγω κείμενο έρχεται να «κουκουλώσει» τις τεράστιες ελλείψεις σε μέσα προστασίας και να υποτάξει τα επιστημονικά κριτήρια στην πολιτική κόστους - οφέλους, η ΟΕΝΓΕ ξεκαθαρίζει ότι οι νοσοκομειακοί γιατροί δεν πρόκειται να επιτρέψουν εκπτώσεις σε ζητήματα που άπτονται της υγείας και της ζωής των εργαζομένων στις δημόσιες μονάδες Υγείας.
Εύλογα ερωτήματα που αναδεικνύουν την πραγματική στόχευση του εγγράφου

Αναλυτικά στην ανακοίνωσή της η ΟΕΝΓΕ τονίζει τα εξής:
«Σύμφωνα με τη συγκεκριμένη απόφαση, για το υγειονομικό προσωπικό που περιθάλπει ασθενείς σε πτέρυγες και ΜΕΘ COVID-19 δεν χρειάζονται μάσκες Υψηλής Αναπνευστικής Προστασίας, αλλά μόνο απλές χειρουργικές μάσκες όταν "δεν υπάρχουν συνθήκες δημιουργίας αερολύματος".

Με λίγα λόγια η απάντηση της κυβέρνησης, του υπουργείου Υγείας και των διάφορων επιτροπών "Σοφών" στις καταγγελίες των υγειονομικών που πληθαίνουν διαρκώς, για ελλιπή, ακατάλληλα και ανεπαρκή Μέσα Ατομικής Προστασίας (ΜΑΠ), είναι ότι η απλή χειρουργική μάσκα αρκεί.

Εύλογα γεννιούνται τα εξής ερωτήματα:

1. Ποια είναι τα κριτήρια που καθορίζουν τις οδηγίες του υπουργείου Υγείας και των αρμόδιων επιτροπών του; Από πού κι ως πού παραβιάζονται οι σχετικές διεθνείς οδηγίες;

2. Τι θα πει "όταν δεν υπάρχουν συνθήκες δημιουργίας αερολύματος"; Εχουν οι περίφημοι "εμπειρογνώμονες" καμία επαφή με την πραγματικότητα; Γνωρίζουν ότι μια σειρά χειρισμοί (καρδιοαναπνευστική αναζωογόνηση, χρήση ΑΜBU) που διενεργούνται ακόμα και στα ΤΕΠ, όπου συνωστίζονται υγειονομικοί και ασθενείς, μπορούν να προκαλέσουν αερόλυμα; Μήπως νομίζουν πως οι ασθενείς με COVID-19 νοσηλεύονται σε υπαίθριες, ευήλιες και ευάερες αλάνες;

3. Είναι, ναι ή όχι, το έγγραφο ομολογία πως υπάρχει μεγάλη έλλειψη σε μάσκες πραγματικά Υψηλής Αναπνευστικής Προστασίας ffp2 και ffp3;

4. Γιατί το έγγραφο είναι ανυπόγραφο; Γιατί κρύβονται τα μέλη της "Επιτροπής Εμπειρογνωμόνων" από τους υγειονομικούς; Γιατί δεν αναλαμβάνουν επώνυμα τις ευθύνες τους για την υγεία των υγειονομικών; Αν είναι όντως επιστήμονες γιατί δεν αναλαμβάνουν το θάρρος της επιστημονικής τους γνώμης;

Και επειδή συχνά πυκνά η κυβέρνηση επικαλείται τον ΠΟΥ, την ενημερώνουμε σε περίπτωση που δεν το γνωρίζει ότι σύμφωνα με τις οδηγίες του (19 Μάρτη 2020) θεωρείται απαραίτητο οι υγειονομικοί να έχουν πλήρη και συγκεκριμένο εξοπλισμό προστασίας στην επαφή τους με ασθενείς COVID-19: Μάσκες υψηλής προστασίας Ν95, προστατευτικά γυαλιά, γάντια, και διπλή ρόμπα (φόρμα μιας χρήσης και αδιάβροχη ποδιά).

Προβλέπεται μάλιστα ότι εάν ένας υγειονομικός δεν χρησιμοποιεί πάντα τον παραπάνω εξοπλισμό σε κάθε επαφή με ύποπτο ή επιβεβαιωμένο κρούσμα κορονοϊού, τότε ανήκει σε ομάδες αυξημένου κινδύνου για πιθανή έκθεση στον ιό.

Και σε αυτή την περίπτωση που δεν φορά κάτι από τα παραπάνω, συστήνεται:

-- Να σταματήσει οποιαδήποτε επαφή με ασθενείς για 14 μέρες, μετρώντας από την τελευταία μέρα που ήρθε σε επαφή με επιβεβαιωμένο κρούσμα.

-- Να ελεγχθεί εργαστηριακά.

-- Να τεθεί σε καραντίνα για 14 μέρες.

-- Να του παρασχεθεί ψυχολογική υποστήριξη κατά τη διάρκεια της καραντίνας.
Δεν επιτρέπουμε εκπτώσεις στα ζητήματα που άπτονται της υγείας και της ζωής μας

Εχουν ξεπεράσει κάθε όριο! Να σταματήσουν επιτέλους τα επικοινωνιακά τεχνάσματα και να αναλάβουν τις ευθύνες τους. Δεν ανεχόμαστε με non paper να βγάζουν οδηγίες που εκθέτουν σε κίνδυνο την υγεία και τη ζωή μας.

Η ΟΕΝΓΕ απαιτεί:
Να αποσυρθεί το απαράδεκτο έγγραφο, το οποίο δεν θεωρούμε ότι είναι έγκυρο, αφού είναι ανυπόγραφο.
Τον εφοδιασμό με επαρκή σε ποσότητα και κατάλληλα σε ποιότητα Μέσα Ατομικής Προστασίας, τα οποία οπωσδήποτε περιλαμβάνουν μάσκες ΥΑΠ ffp2 στην αντιμετώπιση ύποπτων κρουσμάτων και στη νοσηλεία επιβεβαιωμένων κρουσμάτων στις πτέρυγες COVID-19 και μάσκες ΥΑΠ ffp3 μέσα στις ΜΕΘ COVID-19 καθώς και κατά τους χειρισμούς που μπορούν να προκαλέσουν αερόλυμα (διασωλήνωση, βρογχοσκόπηση επιβεβαιωμένου ή ύποπτου κρούσματος κ.λπ.).

Δεν ανεχόμαστε να υποτάσσονται τα επιστημονικά κριτήρια στις ελλείψεις, στην πολιτική του κόστους - οφέλους και στους νόμους της αγοράς. Στα ζητήματα που άπτονται της υγείας και της ζωής μας δεν θα επιτρέψουμε εκπτώσεις. Ας το χωνέψουν μια και καλή».

ΟΙ ΕΠΙΔΗΜΙΕΣ ΣΤΟΝ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟ - Ενας καθόλου «αόρατος» εχθρός...

Το 2018, σε άρθρο καθηγητή του Τμήματος Δημόσιας Υγείας του Χάρβαρντ που φιλοξένησε περιοδικό του ΔΝΤ, το «Finance and Development», λίγους μήνες μετά την τελευταία ενημέρωση της λίστας του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (ΠΟΥ) με τις ασθένειες που χρήζουν άμεσης έρευνας ως τις πιο επικίνδυνες να προκαλέσουν επιδημίες, παρατίθενται μια σειρά από προτάσεις για την πρόληψη και την προετοιμασία των συστημάτων Υγείας.

Το άρθρο αναφέρει ότι οι επιδημίες δημιουργούν μεγάλα πλήγματα όχι μόνο σε ανθρώπινες ζωές, αλλά και στην οικονομία, γι' αυτό απαιτούνται μέτρα για την ανάπτυξη και διάθεση εμβολίων παγκοσμίως. «Αυτό απαιτείται», σημειώνει, «διότι στον τομέα των φαρμακευτικών εταιρειών υπάρχει μια σημαντική αποτυχία της αγοράς, όσον αφορά στα εμβόλια για συγκεκριμένες, χαμηλής πιθανότητας παθογένειες (individual low-probability pathogens) που δύνανται να προκαλέσουν επιδημίες.

(...) Λόγω της χαμηλής ζήτησης τέτοιου τύπου εμβολίων, του υψηλού κόστους έρευνας και ανάπτυξης και της αργής απόσβεσης, οι φαρμακευτικές βιομηχανίες δεν επενδύουν εύκολα στην ανάπτυξή τους (...) Το συμφέρον της κερδοφορίας δεν συμβαδίζει καλά με το κοινωνικό συμφέρον του περιορισμού του ρίσκου που αποτελούν τέτοιες αρρώστιες».

Να, λοιπόν, πώς το κριτήριο του κόστους - οφέλους για το κεφάλαιο καθορίζει την ...αορατότητα του εχθρού: Αν και είναι επιστημονικά δυνατό να υπάρξει πρόληψη από ιούς που διαπιστωμένα προκαλούν επιδημίες, αυτό καθορίζεται από το κέρδος, που με τη σειρά του προκύπτει μόνο όταν η επιδημία εκδηλωθεί και υπάρξει μεγάλη ζήτηση για εμβόλια.

Αυτό ζούμε σήμερα με τον ανταγωνισμό για το ποιο μονοπώλιο θα πρωτοπαρασκευάσει και θα διαθέσει το εμβόλιο, με τους βασικούς ανταγωνιστές στο παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό σύστημα να ρίχνουν πακτωλό χρημάτων, προκειμένου να το αποκτήσουν πρώτοι.

ΟΙ ΕΠΙΔΗΜΙΕΣ ΣΤΟΝ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟ

Ενας καθόλου «αόρατος» εχθρός...

Copyright 2020 The Associated

Το «αφήγημα» των αστικών κυβερνήσεων για την πανδημία σ' ολόκληρο σχεδόν τον κόσμο, είναι πως η απειλή προέρχεται από έναν «αόρατο εχθρό». Στόχος τους δεν είναι άλλος από το να κρυφτούν πίσω από την κουρτίνα οι ευθύνες των κρατών τους αλλά και του ίδιου του καπιταλιστικού συστήματος για την κατάσταση που ζουν αυτές τις μέρες τα λαϊκά στρώματα σε όλο τον καπιταλιστικό κόσμο, εκτεθειμένα στον κορονοϊό, στις ανεπάρκειες των συστημάτων Υγείας, στην επιθετικότητα της εργοδοσίας, που έχει τα χέρια λυμένα, στο όνομα της αντιμετώπισης των συνεπειών από την πανδημία.

Πόσο «αόρατος» είναι όμως αυτός ο εχθρός, από τον οποίο κινδυνεύουμε παντού και κάθε στιγμή, και επειδή ακριβώς δεν τον βλέπουμε, θα πρέπει να καταπίνουμε άκριτα την αποθέωση της «ατομικής ευθύνης», την αξιοποίηση περιορισμών, για να επιβληθεί η σιωπή, να κλείνουμε το στόμα, να μη διεκδικούμε και από πάνω να ...ευγνωμονούμε το κράτος και την κυβέρνηση, που υπερβαίνουν τάχα τον εαυτό τους για να μας προστατεύσουν;

Η απειλή των πανδημιών, εκτός από γνωστή στην ανθρωπότητα - ειδικά μετά την ανάπτυξη της επιδημιολογίας, που μεταξύ άλλων, συμβάλλει στον προγραμματισμό, στην οργάνωση και την αξιολόγηση των συστημάτων Υγείας - είναι ζήτημα που απασχολεί κυβερνήσεις, ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς και αστικά επιτελεία ειδικά τα τελευταία χρόνια.

«Δεξαμενές σκέψης», πανεπιστήμια, ερευνητικές επιτροπές κ.ο.κ., επιμελούνται σωρεία ερευνών, εκθέσεων και σεναρίων για τις επιπτώσεις επιδημιών και πανδημιών. Σε όλες αυτές τις επεξεργασίες, η απειλή δεν είναι καθόλου «αόρατη», αλλά περιγράφεται με λεπτομέρειες. Οχι, βέβαια, για να ενισχυθούν τα μέτρα πρόληψης και προστασίας της υγείας του λαού, αλλά για να προβλεφθούν και να αντιμετωπιστούν οι συνέπειες κυρίως σε ό,τι αφορά την οικονομία, τους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς, ακόμα και τη σταθερότητα των πολιτικών συστημάτων, αλλά και να αξιοποιηθούν μέσα σε αυτό το πλαίσιο. Ας δούμε μερικά παραδείγματα.

«Η αποτυχία της αγοράς»

Το 2018, σε άρθρο καθηγητή του Τμήματος Δημόσιας Υγείας του Χάρβαρντ που φιλοξένησε περιοδικό του ΔΝΤ, το «Finance and Development», λίγους μήνες μετά την τελευταία ενημέρωση της λίστας του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (ΠΟΥ) με τις ασθένειες που χρήζουν άμεσης έρευνας ως τις πιο επικίνδυνες να προκαλέσουν επιδημίες, παρατίθενται μια σειρά από προτάσεις για την πρόληψη και την προετοιμασία των συστημάτων Υγείας.

Το άρθρο αναφέρει ότι οι επιδημίες δημιουργούν μεγάλα πλήγματα όχι μόνο σε ανθρώπινες ζωές, αλλά και στην οικονομία, γι' αυτό απαιτούνται μέτρα για την ανάπτυξη και διάθεση εμβολίων παγκοσμίως. «Αυτό απαιτείται», σημειώνει, «διότι στον τομέα των φαρμακευτικών εταιρειών υπάρχει μια σημαντική αποτυχία της αγοράς, όσον αφορά στα εμβόλια για συγκεκριμένες, χαμηλής πιθανότητας παθογένειες (individual low-probability pathogens) που δύνανται να προκαλέσουν επιδημίες.

(...) Λόγω της χαμηλής ζήτησης τέτοιου τύπου εμβολίων, του υψηλού κόστους έρευνας και ανάπτυξης και της αργής απόσβεσης, οι φαρμακευτικές βιομηχανίες δεν επενδύουν εύκολα στην ανάπτυξή τους (...) Το συμφέρον της κερδοφορίας δεν συμβαδίζει καλά με το κοινωνικό συμφέρον του περιορισμού του ρίσκου που αποτελούν τέτοιες αρρώστιες».

Να, λοιπόν, πώς το κριτήριο του κόστους - οφέλους για το κεφάλαιο καθορίζει την ...αορατότητα του εχθρού: Αν και είναι επιστημονικά δυνατό να υπάρξει πρόληψη από ιούς που διαπιστωμένα προκαλούν επιδημίες, αυτό καθορίζεται από το κέρδος, που με τη σειρά του προκύπτει μόνο όταν η επιδημία εκδηλωθεί και υπάρξει μεγάλη ζήτηση για εμβόλια.

Αυτό ζούμε σήμερα με τον ανταγωνισμό για το ποιο μονοπώλιο θα πρωτοπαρασκευάσει και θα διαθέσει το εμβόλιο, με τους βασικούς ανταγωνιστές στο παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό σύστημα να ρίχνουν πακτωλό χρημάτων, προκειμένου να το αποκτήσουν πρώτοι.

Απειλή και ευκαιρία

Τον Οκτώβρη του 2019, το «Πρόγραμμα Διεθνούς Ασφάλειας» μιας εκ των κορυφαίων «δεξαμενών σκέψης» των ΗΠΑ, του «Center for Strategic & International Studies (CSIS)», το οποίο χαρακτηρίζεται ως «σταθερή πηγή αξιόπιστων αναλύσεων των απειλών και των ευκαιριών, που διαμορφώνονται για τα συμφέροντα ασφάλειας των ΗΠΑ στο εσωτερικό και το εξωτερικό», επεξεργάστηκε τρία σενάρια «για να διερευνήσει τον ζωτικής σημασίας, αλλά ραγδαία μεταβαλλόμενο ρόλο των κυβερνήσεων, σχετικά με την ασφάλεια και τις νέες τεχνολογίες».

Ενα από αυτά τα σενάρια αφορούσε μια ενδεχόμενη πανδημία που θα χτυπούσε απότομα τον παγκόσμιο πληθυσμό, από έναν νέο και ιδιαίτερα μεταδοτικό κορονοϊό.

Επέλεξαν, όπως αναφέρουν, έναν κορονοϊό, επειδή πολλοί επιστήμονες είχαν συμφωνήσει πως ένας τέτοιος παθογόνος ιός είναι πιθανό να δημιουργήσει μια πανδημία. Θυμίζουμε ότι οι επιδημίες των SARS και MERS που έχουν προηγηθεί ήταν κι αυτοί της οικογένειας των κορονοϊών. Το σενάριο, λοιπόν, βασίστηκε στις μελέτες των πρόσφατων επιδημιών από επιστήμονες του προγράμματος Ασφάλειας Δημόσιας Υγείας του CSIS και του Κέντρου Ασφάλειας Δημόσιας Υγείας του Πανεπιστημίου «Τζον Χόπκινς».

Το συμπέρασμα που καταλήγουν είναι πως μια πανδημία μπορεί να κλονίσει την εμπιστοσύνη του λαού στο κράτος και τις κυβερνήσεις, οι εκστρατείες παραπληροφόρησης γίνονται ιδιαίτερα επικίνδυνες σε ένα εύθραυστο περιβάλλον κρίσης και οι ανταγωνισμοί ανάμεσα στα ιμπεριαλιστικά κέντρα οξύνονται. Ως εκ τούτου, συμπεραίνει η ομάδα, «η ασφάλεια της δημόσιας υγείας δεν λαμβάνεται αρκετά σοβαρά ως παράγοντας εθνικής ασφάλειας των ΗΠΑ».

Σαν έτοιμοι από καιρό...

Το CSIS έδειξε έντονο ενδιαφέρον και για τα ζητήματα της «Ανθρωπιστικής Βοήθειας» σε περίπτωση εμφάνισης επιδημιών σε τρίτες χώρες, ως πεδίο άσκησης εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ, στο πλαίσιο των ευρύτερων ανταγωνισμών.

Σε εκδήλωση τον Φλεβάρη του 2019, στελέχη του σημείωναν ότι «η "Ανθρωπιστική Βοήθεια" πρέπει να βρεθεί ανάμεσα στις κορυφαίες προτεραιότητες της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ».

Μπορεί, τελικά, οι ΗΠΑ να βρίσκονται σήμερα στο επίκεντρο της πανδημίας και να μετρούν τα περισσότερα θύματα παγκοσμίως, αυτό όμως δεν αλλάζει το γεγονός ότι για όλα τα ιμπεριαλιστικά κέντρα και κράτη, η πανδημία και η παροχή υγειονομικής και οικονομικής βοήθειας αποτελούν πεδίο ανταγωνισμού, αλλά και στοιχείο που ανακατεύει την τράπουλα ανάμεσα στα διαφορετικά στρατόπεδα και στο εσωτερικό τους, δημιουργεί καινούργιους άξονες και αντιάξονες.

Ποιος δεν παρακολουθεί, για παράδειγμα, την προσπάθεια της Κίνας να διεισδύσει βαθύτερα σε κράτη - μέλη της ΕΕ, εκμεταλλευόμενη τις συνέπειες της επιδημίας, τους ανταγωνισμούς στο εσωτερικό της Ενωσης και την αδυναμία των ΗΠΑ να παρέμβουν;

Να σημειωθεί ότι από το 2006, το Γραφείο Προϋπολογισμού του Κογκρέσου των ΗΠΑ είχε διαμορφώσει έκθεση για τις μακροοικονομικές επιπτώσεις μιας πιθανής πανδημίας γρίπης, ενώ αντίστοιχη έκθεση παρουσίασε τον περασμένο Φλεβάρη και η Υπηρεσία Ερευνών του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, με τίτλο «Ο οικονομικός αντίκτυπος των επιδημιών και των πανδημιών», δείχνοντας ότι υπάρχει προετοιμασία σε όλα τα επίπεδα για το ενδεχόμενο μιας πανδημίας.

Ολα στο ζύγι...

Η ίδια έκθεση επικαλείται διάφορες μελέτες για τον αντίκτυπο των επιδημιών στην οικονομία: Σε κοινή έκθεση του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας και της Παγκόσμιας Τράπεζας το 2019, εκτιμάται ο αντίκτυπος σοβαρών πανδημιών σε κόστος 2,2% με 4,8% του παγκόσμιου ΑΕΠ, δηλαδή περίπου 3 τρισ. δολάρια.

Σε άλλο άρθρο του ΔΝΤ, σημειώνεται πως «οι ευπαθείς πληθυσμοί, ιδιαίτερα οι φτωχοί, είναι πιθανό να υποφέρουν δυσανάλογα από μία τέτοια έξαρση, καθώς έχουν μικρότερη πρόσβαση στην υγειονομική περίθαλψη και χαμηλότερες αποταμιεύσεις για να προστατευτούν από μια οικονομική καταστροφή».

Σε μελέτη της Παγκόσμιας Τράπεζας το 2012, εκτιμάται πως οι βελτιώσεις των συστημάτων δημόσιας Υγείας και της υγείας των ζώων, για να φτάσουν ακόμα και τις ελάχιστες προδιαγραφές του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας και του Παγκόσμιου Οργανισμού Ζωικής Υγείας, μπορεί να κοστίσουν μεταξύ 1,9 και 3,4 δισ. δολάρια ανά έτος.

Αποκαλύπτοντας το «ζύγι» στο οποίο μπαίνουν τέτοιες «επενδύσεις», άλλη ανάλυση του CSIS, πάλι το 2019, που επιχειρηματολογεί υπέρ της βελτίωσης των μέτρων ανοσοποίησης και ασφάλειας της δημόσιας υγείας, αναφέρει: «Οι οικονομικές επιπτώσεις των μεγάλης κλίμακας εξάρσεων ασθενειών μπορούν να είναι γιγαντιαίες. Οι πανδημίες μπορούν να προκαλέσουν οικονομικές ζημίες περίπου 570 δισ. δολαρίων ανά έτος τις επόμενες δεκαετίες. Οι απειλές στην ασφάλεια της δημόσιας υγείας έχουν ιδιαίτερα καταστρεπτικό αντίκτυπο στις αναπτυξιακές επενδύσεις και τα ΑΕΠ, ειδικά σε χαμηλού και μέτριου εισοδήματος χώρες».

Είναι φανερό ότι βλέπουν τα μέτρα πρόληψης από τις επιδημίες μέσα από το πρίσμα των συμφερόντων του κεφαλαίου και όχι των λαών. Ακόμα όμως και τα στοιχειώδη που μπορούν να γίνουν, ακόμα και εκεί που, σύμφωνα με την έκθεση, υπάρχει «καλή σχέση κόστους - απόδοσης (...) οι κυβερνήσεις συνεχίζουν να υπο-επενδύουν σε επικίνδυνα χαμηλά επίπεδα (...)», με αποτέλεσμα τα κράτη να παραμένουν «ανεπαρκώς προετοιμασμένα και εκτεθειμένα στη διαρκή απειλή των πανδημιών και μεγάλου σκέλους εξάρσεων ασθενειών».

Τι «αξίζει» και τι είναι «αναγκαίο»;

Σε άλλο άρθρο, του ιατρικού περιοδικού «New England Journal of Medicine» το 2016, με τίτλο «Η παραμελημένη διάσταση της Παγκόσμιας Ασφάλειας - Το πλαίσιο αντιμετώπισης κρίσεων μεταδοτικών ασθενειών», οι επιστήμονες συγγραφείς παρουσιάζουν τις προτάσεις τους για την πρόληψη τέτοιων κρίσεων.

Σημειώνουν, ανάμεσα σε άλλα, ότι αυτές οι κρίσεις προκαλούν «θάνατο, οικονομικό χάος και ως αποτέλεσμα, πολιτική και κοινωνική αναταραχή» και προτείνουν μια σταδιακά αυξανόμενη δαπάνη περίπου 4,5 δισ. δολαρίων το χρόνο για την ανοσοποίηση του πληθυσμού σε όλο τον κόσμο.

«Εάν αυτό τοποθετηθεί στο πλαίσιο της ανθρώπινης ασφάλειας, είναι μια υποχρεωτική επένδυση», σχολιάζουν, πράγμα που αναγνωρίζουν πως είναι δύσκολο, καθώς «οι κυβερνήσεις δυσκολεύονται να δικαιολογήσουν δαπάνες για την πρόληψη σχετικά χαμηλών ενδεχομένων έξαρσης κρίσεων, και ο ιδιωτικός τομέας προβλέπει σχετικά μικρές αποδόσεις τέτοιων επενδύσεων».

Σε άλλο σημείο, το άρθρο γίνεται ακόμα πιο αποκαλυπτικό σε ό,τι αφορά τα κριτήρια για την ενίσχυση των συστημάτων πρόληψης και αντιμετώπισης των επιδημιών στα καπιταλιστικά κράτη.

Διαπιστώνει μεταξύ άλλων: «Είναι λογικό να υπολογίζουμε το σχετικό κόστος του λάθους, δηλαδή του να επενδύσουμε πάρα πολλά ή πολύ λίγα. Αν υπερεπενδύσουμε, θα έχουμε αναβαθμίσει τα βασικά συστήματα Υγείας περισσότερο από όσο αξίζει μόνο η απειλή της πανδημίας και θα έχουμε ξοδέψει παραπάνω σε εμβόλια και διαγνωστική έρευνα από όσο είναι αυστηρά αναγκαίο, αν και είναι δύσκολο να το δούμε αυτό ως πεταμένα χρήματα».

Η αντιφατικότητα στο τι «αξίζει» και τι είναι «αναγκαίο» δεν εκδηλώνεται από την πλευρά των λαϊκών συμφερόντων, αλλά από τη σκοπιά των αναγκών του συστήματος. Στο «ζύγι» μπαίνουν η καπιταλιστική κερδοφορία, η υπεράσπιση των όρων της λειτουργίας της οικονομίας και ταυτόχρονα η εξασφάλιση της σταθερότητας του αστικού κράτους. Σήμερα, μπορούμε να δούμε ότι στην αντιπαράθεση για τα μοντέλα διαχείρισης της πανδημίας «κρύβονται» τέτοιες πλευρές, παρά το γεγονός ότι όλοι επικαλούνται την ...«επιστημονική αλήθεια».

Γκρέμισμα από τα θεμέλια

Ολοι αυτοί είναι οι παράγοντες που εμποδίζουν τη διαμόρφωση ενός συνεκτικού κεντρικού σχεδίου αντιμετώπισης τέτοιων κινδύνων με κριτήριο αποκλειστικά τις εργατικές λαϊκές ανάγκες, που προϋποθέτει βεβαίως μια Υγεία που δεν θα είναι εμπόρευμα. Ο «αόρατος κίνδυνος», που απειλεί την εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα σε όλο τον κόσμο, είναι τελικά ορατός με γυμνό μάτι.

Τον βλέπει κανείς στην ένταση της εκμετάλλευσης, στο μεγάλωμα των ταξικών ανισοτήτων, στη διεύρυνση της φτώχειας, στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο. Τον βλέπει κυρίως στη μεγέθυνση της αντίφασης ανάμεσα στις δυνατότητες που υπάρχουν σήμερα να ικανοποιηθούν οι διευρυμένες λαϊκές ανάγκες, και στους κινδύνους που εκτίθενται η υγεία και η ζωή του λαού, λόγω της έλλειψης ακόμα και των πιο στοιχειωδών μέτρων πρόληψης και θεραπείας.

Οριστική και τελεσίδικη απάντηση σ' αυτήν την αντίφαση μπορεί να δώσει μόνο η ανατροπή αυτού του σάπιου συστήματος, το γκρέμισμα των νομοτελειών του. Απάντηση είναι μόνο ο σοσιαλισμός, που η αναγκαιότητα και η επικαιρότητά του επιβεβαιώνονται στο έδαφος της πανδημίας και της διαφαινόμενης νέας καπιταλιστικής κρίσης, στην οποία δρα σαν καταλύτης.

Δημήτρης ΜΑΒΙΔΗΣ www.rizospastis.gr