Κάνοντας «Ταμείο» Αξιολογώντας τα Σινιάλα...

Με εμπιστοσύνη στη δύναμή μας οργανώνουμε την αντεπίθεση!

Οσο περνούν οι μέρες και κάνοντας «ταμείο» από τη διαχείριση της πανδημίας τόσο η κυβέρνηση κοκορεύεται ότι έχει την εμπιστοσύνη του λαού, έχει αποκαταστήσει την πίστη του λαού στο κράτος και τους μηχανισμούς του. 

Ομως, η πραγματικότητα είναι ότι αντικειμενικά έχει συσσωρευτεί πολύ υλικό για το ακριβώς αντίθετο. Κάθε νέα επίσημη τοποθέτηση, κάθε μέτρο που ανακοινώνεται από τα κυβερνητικά επιτελεία προσθέτει και περισσότερους λόγους ανησυχίας στους εργαζόμενους, περισσότερους λόγους για να ανέβει η αγωνιστική διεκδίκηση.

Καμιά εμπιστοσύνη δεν πρέπει να έχει ο λαός στην κυβέρνηση, στο αστικό κράτος, στα κόμματα του κεφαλαίου και της ΕΕ, βλέποντας την κατάσταση που εξακολουθεί να επικρατεί στα δημόσια νοσοκομεία, στις πρωτοβάθμιες δομές Υγείας, στις δομές Πρόνοιας. Βλέποντας ότι ο λεγόμενος «κερδισμένος χρόνος» από το lockdown αποδείχθηκε χαμένος για το σύστημα Υγείας. Ούτε οι ΜΕΘ έφτασαν στο ύψος των αναγκών για ένα νέο κύμα της πανδημίας, ούτε το απαραίτητο προσωπικό προσλήφθηκε, ούτε οι μεγάλες ελλείψεις αντιμετωπίστηκαν.

Καμιά εμπιστοσύνη σε αυτούς που μας φορτώνουν τη νέα κρίση...

Οι κραυγές αγωνίας των υγειονομικών, οι αγωνιστικές παρεμβάσεις μέσα από τα σωματεία και τις Ενώσεις τους, δείχνουν ότι μεγαλύτερη εμπιστοσύνη πρέπει να έχουν στην ίδια τους την πάλη, παρά στο υπουργείο Υγείας.

 Αλλωστε, βλέποντας κανείς την τραγική κατάσταση που επικρατεί από τις ελλείψεις σε όλο το σύστημα Υγείας, εύκολα μπορεί να φανταστεί πώς θα ήταν τα πράγματα αν δεν υπήρχαν έστω αυτές οι εστίες αντίστασης εδώ και χρόνια στο χώρο. 

Οι μόνοι που μπορούν να δίνουν «ψήφο εμπιστοσύνης» στην κυβέρνηση από το χώρο της Υγείας είναι οι κλινικάρχες, τα ιδιωτικά κέντρα που πουλούν υπηρεσίες στον ΕΟΠΥΥ, οι φαρμακοβιομήχανοι που θησαυρίζουν από τις ελλείψεις, για τις οποίες φρόντισαν διαχρονικά όλες οι κυβερνήσεις του κεφαλαίου.

Τι εμπιστοσύνη μπορούν να έχουν οι εργαζόμενοι σε μια κυβέρνηση, βλέποντας τις παλινωδίες και τις αντιφάσεις της, το εξόφθαλμο πια «μαγείρεμα» των επιστημονικών δεδομένων, για να έρθουν αυτά στα μέτρα της θωράκισης της καπιταλιστικής κερδοφορίας; 

Οταν τη βλέπει π.χ. να ανακαλύπτει «δείκτες», σαν τον απίθανο του «αριθμού τεστ ανά κρούσμα» για να κρύψει τις ανεπάρκειες στη διενέργεια ελέγχων; 

Οταν, στην προσπάθειά της να στηρίξει το τουριστικό κεφάλαιο, φτάνει να προκαλεί απίστευτη σύγχυση, υποστηρίζοντας ούτε λίγο ούτε πολύ ότι ο ιός δεν μεταδίδεται σε αεροπλάνα και ξενοδοχεία... 

Οι μόνοι που μπορούν να έχουν εμπιστοσύνη στην κυβέρνηση είναι οι μεγαλοξενοδόχοι, οι tour operator, οι ναυτιλιακές και αεροπορικές εταιρείες, αυτοί δηλαδή που σε συνθήκες ανάπτυξης τσάκισαν τα εργατικά δικαιώματα και στις συνθήκες της κρίσης πετάνε στο δρόμο σε ένα βράδυ χιλιάδες εργαζόμενους. 

Οι μεγαλοξενοδόχοι, που λένε ότι τους συμφέρει περισσότερο να κρατήσουν κλειστές τις επιχειρήσεις τους παρά να τις λειτουργήσουν με μέτρα ασφαλείας και περιορισμούς γιατί τα κέρδη τους δεν θα είναι τα αναμενόμενα...

Συνολικά άλλωστε η κυβέρνηση απολαμβάνει την εμπιστοσύνη του κεφαλαίου και γι' αυτό δεν έχει κανένα λόγο να την εμπιστεύεται ο λαός. 

Το πιστοποιούν αυτό τα κάμποσα εργαλεία έντασης της εκμετάλλευσης που θεσμοθέτησε με αφορμή την πανδημία για «να μείνουν όρθιες οι επιχειρήσεις». Τα κάμποσα εργαλεία χρηματοδότησης των ομίλων από το κράτος για να απασχολούν εργαζόμενους χωρίς να τους πληρώνουν, χωρίς να καταβάλλουν εισφορές σε κράτος και ασφαλιστικά ταμεία.

Το πιστοποιεί το γεγονός ότι η πανδημία γίνεται «ευκαιρία» για την κυβέρνηση και το κεφάλαιο, όπως αποδείχθηκε με τα αντιλαϊκά νομοσχέδια που έφερε κατά τη διάρκεια του lockdown, αξιοποιώντας το σιωπητήριο που επιχείρησε να επιβάλει. 

Τόσο για το περιβάλλον, όπου στο όνομα της προσέλκυσης επενδύσεων καταργεί κάθε ρήτρα προστασίας, δίνοντας το «ελεύθερο» στους ομίλους να ξεσαλώσουν, όσο και για την Παιδεία, όπου παίρνουν σάρκα και οστά οι αντιδραστικές μεταρρυθμίσεις για ένα ακόμα πιο ταξικό σχολείο, στενά δεμένο με τις ανάγκες του κεφαλαίου. Μάλιστα, η κυβέρνηση τονίζει ότι τα παραπάνω ήταν μόνο η αρχή, καθώς θα δουλέψει «υπερωρίες», φέρνοντας 26 αντιλαϊκά νομοσχέδια μέσα στο καλοκαίρι, απευθείας από τα συρτάρια του ΣΕΒ, είτε για τη διευκόλυνση της επιχειρηματικής δράσης είτε για την ένταση της καταστολής. 

Κάπως έτσι βρίσκει εφαρμογή η υπόσχεση του πρωθυπουργού στους επιχειρηματίες ότι τα έκτακτα μέτρα των Πράξεων Νομοθετικού Περιεχομένου θα γίνουν «πυροδότες διαρκών μεταρρυθμίσεων», δηλαδή μόνιμων αντεργατικών ανατροπών, επιβεβαιώνοντας ότι μόνο έκτακτα δεν ήταν, αλλά ήρθαν για να μείνουν. Ηδη η εργοδοσία προϊδεάζει ότι τα «ζόρια» για τους εργαζόμενους είναι μπροστά. Τέτοια σινιάλα είναι τα «λουκέτα» εργοστασίων που ήδη κάνουν την εμφάνισή τους, η ανασφάλεια που μεγαλώνει για χιλιάδες εργατικές - λαϊκές οικογένειες.

Με τη δύναμη και το δίκιο μας

Ολα τα παραπάνω επιβεβαιώνουν ότι οι εργαζόμενοι μόνο στη δική τους δύναμη και στο δίκιο τους μπορούν να έχουν εμπιστοσύνη. Στο οργανωμένο κίνημά τους, που είναι προσανατολισμένο ενάντια στον πραγματικό αντίπαλο, το κεφάλαιο και την εξουσία του, στη διεκδίκηση άμεσων μέτρων ανακούφισης, αλλά και την ικανοποίηση των αναγκών τους.

Οι επιτυχημένες κινητοποιήσεις οι οποίες πραγματοποιήθηκαν από δεκάδες σωματεία και άλλους μαζικούς φορείς, που αποτέλεσαν σημείο αναφοράς για κλάδους και χώρους δουλειάς, δίνοντας απάντηση στο «κάτι πρέπει να γίνει», δείχνουν και το δρόμο για το επόμενο διάστημα. Φανερώνουν το χάσμα που υπάρχει ανάμεσα στις αγωνίες της εργατικής τάξης και στον εργατοπατερισμό, που και αυτές τις κρίσιμες μέρες στάθηκε στο «ύψος» του, προσφέροντας τις πολύτιμες υπηρεσίες του σε κυβέρνηση και εργοδοσία.

Γιατί σε συνθήκες που με μια φωνή όλα τα αστικά κόμματα προετοιμάζουν για τα «χειρότερα», οι εργαζόμενοι πρέπει να προετοιμάζονται για τους δικούς τους αγώνες, μέσα από τα συνδικάτα τους, τις επιτροπές τους, με κάθε μορφή να οργανώνεται η διεκδίκηση.

Το «πιστεύουμε στη δικιά μας δύναμη» πρέπει να γίνει το σύνθημά μας. Τη δύναμη αυτών που χωρίς τη δουλειά τους δεν θα λειτουργούσε τίποτα. Αυτή η εμπιστοσύνη πρέπει να ενισχυθεί, να μπολιαστεί με την ανατρεπτική πολιτική του ΚΚΕ που απαντάει στο πώς ο λαός μπορεί να γίνει δυνατός και σε ποια κατεύθυνση θα πρέπει να αξιοποιήσει τη δύναμή του. Να γίνει εμπιστοσύνη για την οργάνωση και την προετοιμασία της αντεπίθεσης. Για να δυναμώσουν το εργατικό κίνημα και η Κοινωνική Συμμαχία, για να δυναμώσει η κατεύθυνση της σύγκρουσης με το κεφάλαιο, τις κυβερνήσεις, την εξουσία του.

rizospastis.gr

Είναι η ώρα για να βγουν στο προσκήνιο οι πραγματικοί δημιουργοί του πλούτου παραμερίζοντας τα παράσιτα.

Οι λαοί να μη ζήσουν την “μέρα της Μαρμότας” … ξανά

Οι περισσότερες χώρες στον κόσμο μπαίνουν με αργά βήματα στην επομένη φάση της πανδημίας του κορονοϊού. Βλέπουμε ότι ακόμη και οι περισσότερο πληγμένες χώρες, όπως η Ιταλία και η Ισπανία, αίρουν σταδιακά τα μέτρα περιορισμού.

Τι αποτύπωμα έχει αφήσει όμως στους λαούς αυτή η κρίση; Και πως προδιαγράφεται το μέλλον τους με το πέρασμα σε μια “νέα πραγματικότητα” όπως λένε τα αστικά επιτελεία;

Μαρτυρίες από την πόλη Wuhan, εκεί που εμφανίστηκε ο ιός στα τέλη του 2019, δημιουργούν την εικόνα μια πόλης που ζει μέσα στον φόβο, την αβεβαιότητα, την ανασφάλεια . Φόβο για ένα νέο κύμα έξαρσης του ιού, αβεβαιότητα για τις δουλειές που έχουν χαθεί, ανασφάλεια για αυτές που πρόκειται να χαθούν. Η ανεργία υπολογίζεται στο 20.5% στην Κίνα, ποσοστό που αντιστοιχεί σε 70 εκατομμύρια εργαζομένους. Ενώ 250 εκατομμύρια θα δουν να πέφτει το ετήσιο εισόδημά τους 10% με 50%.

Αλλά και στις ΗΠΑ, 30 εκατομμύρια εργαζόμενοι έχουν κάνει αίτηση για επίδομα ανεργίας από τις 21 Μαρτίου, αριθμός που αντιστοιχεί στο 18.4% του ενεργού πληθυσμού. Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Εργασίας οι μισοί εργαζόμενοι σε όλο τον κόσμο μπορεί να χάσουν τις δουλειές τους, δηλαδή 1.6 δισεκατομμύρια άνθρωποι.

Τα παραπάνω έχουν επιπτώσεις σε ανθρώπους που προσπαθούν να επιβιώσουν σε όλο τον κόσμο, στο Μεξικό, την Ινδία, το Μπαγκλαντές, χωρίς καμία ή ελάχιστη μέριμνα από τις κυβερνήσεις των χωρών τους. Καλούνται να επιβιώσουν σε συνθήκες καθολικού lockdown χωρίς δουλειά έχοντας να πληρώσουν νοίκια, να τραφούν, να συντηρήσουν τα παιδιά τους. Πρέπει να ανταποκριθούν σε όλα αυτά χωρίς πόρους και με τα κράτος να τους έχει αφήσει ανυπεράσπιστους. “Θα πεθάνουμε από την πείνα αν αυτό (locdown) συνεχιστεί” (βιομηχανική εργάτρια από το Μπαγκλαντές) φωνάζουν. “Ξέρουμε πώς να δουλέψουμε, τον τρόπο να ζήσουμε, αλλά με ποιον τρόπο, που; «(άνεργη καθαρίστρια από το Μεξικό)» αναρωτιούνται.

Οι επιπτώσεις που βιώνουν οι λαοί σε όλο τον κόσμο είναι οφθαλμοφανείς με σκηνές που προκαλούν ανατριχίλα, όπως οι ομαδικοί τάφοι στην Νέα Υόρκη ή η εύρεση δεκάδων πτωμάτων σε φορτηγό έξω από γραφείο τελετών μετά από παράπονα περαστικών για την δυσοσμία.

Αλλά και αν κάποιος νομίζει ότι στην χώρα μας η κατάσταση είναι καλύτερη ας ρωτήσει τους υγειονομικούς που δίνουν την μάχη “χωρίς όπλα”, τους εργαζόμενους στα σούπερ-μάρκετ που δουλεύουν 12ωρα χωρίς τα απαραίτητα μέτρα προστασίας. Ας ρωτήσει τους αστυνομικούς, τους πυροσβέστες, τους λιμενικούς που έρχονται σε επαφή με δεκάδες καθημερινά χωρίς τα απαραίτητα μέσα προστασίας. Ας ρωτήσει το προσωπικό των Ένοπλων Δυνάμεων που συνεχώς, μέσα από την ΠΟΕΣ, καταγγέλλουν έλλειψη μέτρων προστασίας. Ας ρωτήσουν τους φαντάρους που υπηρετούν την θητεία τους κάτω από αυτές τις συνθήκες υγιεινής. Ας ρωτήσει τους εργαζόμενους που δε θα δουλέψουν σεζόν. Ας ρωτήσει τους χιλιάδες απολυμένους που καμία κυβέρνηση δεν τους προστάτευσε. Ας ρωτήσει τους μαθητές και τους φοιτητές που συναντούν περισσότερα εμπόδια στην πρόσβαση στην γνώση. Ας ρωτήσει όλους αυτούς τους ανθρώπους που βλέπουν το σύστημα Υγείας να παραμένει ανοχύρωτο, που νιώθουν αβεβαιότητα για το μέλλον.

Όλα αυτά είναι αφορμή για να βγουν συμπεράσματα για το πώς αντιμετωπίζεται η ανθρώπινη ζωή σε αυτό το σύστημα. Γιατί και στην Ελλάδα και σε όλες τις καπιταλιστικές χώρες του κόσμου θεός είναι το κέρδος.

Γιατί ενώ γινόμαστε μάρτυρες μιας παγκόσμιας τραγωδίας, ενώ τα συστήματα Υγείας καταρρέουν ακόμη και στις χώρες “πρότυπα”, ενώ άνθρωποι πεθαίνουν αβοήθητοι και γιατροί και νοσηλευτές μένουν αναξιοποίητοι, υπάρχει και μια άλλη πλευρά, που έχει βγει κερδισμένη. Είναι μεγιστάνες που έχουν δει τα κέρδη τους να εκτοξεύονται εν μέσω πανδημίας. Τέτοιος είναι ο Jeff Bezos που είδε 24 δισ. $ να προστίθενται στην περιουσία του. Ενώ οι εργαζόμενοι στην Amazon, που του ανήκει, δουλεύουν κάτω από άθλιες συνθήκες και χωρίς μέτρα προστασίας, όπως έχει καταγγελθεί. Ένας ακόμη πολυδιαφημισμένος επιχειρηματίας, ο Bill Gates, βρήκε πεδίο να επενδύσει, πάνω στην έρευνα για την εύρεση εμβολίου κατά του κορονοϊού, προωθώντας το και ως αγαθοεργία που μπορεί να έχει επιπτώσεις στα κέρδη του.

Το συμπέρασμα από αυτό είναι ότι υπάρχουν δύο κόσμοι που συνεχώς έρχονται σε σύγκρουση. Από την μία είναι όλοι όσοι με την δουλειά τους παράγουν όλο τον πλούτο που υπάρχει και συνεχώς ζουν μέσα στην ανασφάλεια. Είναι αυτοί που επανειλημμένως τους ζητούν να κάνουν υπομονή και θυσίες με την ελπίδα να δουν την ζωή τους να βελτιώνεται.

Από την άλλη είναι όσοι κατέχουν όλο αυτό τον πλούτο και αποφασίζουν για τις ζωές εκατομμυρίων ανθρώπων, που ανάλογα με το τι κρίνουν πιο αποδοτικό για τα κέρδη τους αποφασίζουν που και αν επενδύσουν. Που έχουν εμπορευματοποιήσει ακόμη και την υγεία. Που έχουν στα χέρια τους τις ζωές δισεκατομμυρίων ανθρώπων. Στο πλευρό τους έχουν τις κυβερνήσεις τους και τα κράτη τους, που με τους μηχανισμούς τους από την μια επιτίθενται στους εργαζόμενους και τα δικαιώματά τους και από την άλλη προσπαθούν να καταστείλουν κάθε αντίδραση.

Έτσι, για ακόμη μια φορά οι εργαζόμενοι ζουν την “μέρα της Μαρμότας”. Αφού, πάλι προσπαθούν να τους πείσουν ότι υπομένοντας την καταστρατήγηση των δικαιωμάτων τους θα δουν μια καλύτερη μέρα, θα ξεπεραστεί και αυτή η κρίση που βλέπουμε να εξελίσσεται μπροστά μας. Όπως άλλωστε έκαναν και στις προηγούμενες κρίσεις. Κρύβουν ότι αυτές αποτελούν έναν φαύλο κύκλο.

Επιστρατεύουν μάλιστα και τα επιτελεία τους για να τους κρατήσουν χωρισμένους. Σε πρόσφατη έρευνα του πανεπιστημίου της Οξφόρδης κάνουν λόγο για “αλλαγή του τρόπου δομής των κοινωνικών μας δικτύων” με πρόφαση την μείωση της εξάπλωσης του ιού. Οι ερευνητές προτείνουν την δημιουργία ενός κύκλου με μικρό αριθμό ατόμων για αλληλεπίδραση, αντί για απεριόριστη κοινωνικοποίηση. Μας θέλουν αποκομμένους γιατί ο καθένας μόνος του είναι ανίσχυρος μπροστά στην συντονισμένη επίθεση του αντιπάλου. Είναι όμως πανίσχυρος όταν ενωθεί με αυτούς που έχουν κοινό ταξικό συμφέρον.

Οι λαοί θα βρεθούν σε αδιέξοδο αν δεν δουν τα συμφέροντά τους χώρια από τα συμφέροντα των εκμεταλλευτών τους. Η πραγματική διέξοδος για να ζήσουμε καλύτερα και να μην βλέπουμε ζωές να χάνονται άδικα είναι να ενώσουμε την φωνή μας με τον διπλανό μας. Η συλλογική διεκδίκηση και ο αγώνας είναι η μόνη λύση για να αντεπιτεθούμε στην συντονισμένη επίθεση που δεχόμαστε.

Οι αγώνες χιλιάδων εργαζομένων σε όλο τον κόσμο εν μέσω πανδημίας μας δείχνουν τον δρόμο και δίνουν δύναμη και ελπίδα. Εργαζόμενοι στο Μεξικό πετάνε τα ρούχα εργασίας τους σε απάντηση αυτών που τους ωθούν να δουλέψουν χωρίς μέτρα προστασίας. Ενώ αποδεδειγμένα 13 εργάτες έχουν πεθάνει από κορονοϊό από μια μόνο αυτοκινητοβιομηχανία. Στην Ιταλία οι γιατροί διαδηλώνουν καταγγέλλοντας τραγικές ελλείψεις στο δημόσιο σύστημα Υγείας. Γράφουν στα πανό: “Ήρωες στα χαρτιά, που αντιμετωπίζονται σαν κουρέλια”.

Αλλά και στην χώρα μας έχουν γίνει μια σειρά από κινητοποιήσεις από τους εργαζόμενους της “πρώτης γραμμής” που διεκδικούν μέτρα προστασίας και στελέχωση των νοσοκομείων. Αποκορύφωμα αποτέλεσε οι μεγαλειώδεις συγκεντρώσεις την Πρωτομαγιά σε όλη την χώρα όπου φάνηκε η δύναμη της οργάνωσης της εργατικής τάξης. Τηρώντας όλα τα μέσα προστασίας δεν σιώπησαν, τίμησαν την Εργατική Πρωτομαγιά προτάσσοντας τα σύγχρονα αιτήματα των εργαζομένων για μια ζωή με δικαιώματα και με τα βάρη να μην πέσουν πάλι στον λαό.

Στον βαθμό που οι καταπιεσμένοι δε συνειδητοποιούν ότι ο καπιταλισμός είναι αγιάτρευτος, ότι συνεχώς φέρνει στο προσκήνιο κρίσεις, φτώχεια και πολέμους και ότι αυτό δεν αποτελεί κάποια παραφωνία και παρέκκλιση από την φυσιολογική του λειτουργία αλλά αποτελεί ένα εγγενές χαρακτηριστικό του τόσο αυτός θα προκαλεί μεγαλύτερα βάσανα στην ανθρωπότητα. Μπορεί όλο και πιο έντονα να φαίνονται οι παθογένειές του και να οξύνονται οι αντιθέσεις του αλλά μόνο οι εργάτες και τα σύμμαχα λαϊκά στρώματα μπορούν με τους αγώνες τους και τις μάχες τους να τους αποκαθηλώσουν.

Εκεί βρίσκεται η ελπίδα, τώρα αλλά και αύριο, μετά την πανδημία. Είναι η ώρα για να βγουν στο προσκήνιο οι πραγματικοί δημιουργοί του πλούτου παραμερίζοντας τα παράσιτα. Μην πληρώσουμε και αυτήν την κρίση. Η μόνη επιλογή στον πόλεμο που διεξάγεται είναι η συλλογική πάλη και διεκδίκηση. Διαφορετικά είμαστε χαμένοι εκ προοιμίου. Στην πραγματικότητα ο αγώνας είναι μονόδρομος, γιατί είτε θα σκύψουμε το κεφάλι είτε θα πέσουμε στην μάχη.

Θ.Π

Πηγές: [Reuters, AFP, BBC, DW, CNN, lastampa.it, weforum.org, aljazeera]

ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΟ ΞΕΦΩΤΟ

«Όταν η συμφορά συμφέρει, λογάριαζέ την για πόρνη»

 ΝΙΚΟΣ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

Γράφει στην «Μαρία Νεφέλη» ο Ελύτης: «Όταν η συμφορά συμφέρει, λογάριαζέ την για πόρνη».

Πάμε τώρα να δούμε τι συμβαίνει σε συνθήκες… πανδημιοκρατίας (τα στοιχεία παρατίθενται αναλυτικά στην τελευταία έκδοση του βιβλίου «Είναι ο Καπιταλισμός, ηλίθιε» – https://kapsimi.gr/einai-o-kapitalismos-ilithie):

α) Το 2007, λίγο πριν την εκδήλωση της κρίσης, το παγκόσμιο χρέος ήταν 142 τρις δολάρια. Υπολογιζόταν περίπου 2,5 φορές μεγαλύτερο από το παγκόσμιο ΑΕΠ.  Σήμερα, σύμφωνα με το Ινστιτούτο Διεθνών Χρηματοοικονομικών (Γενάρης 2020), το παγκόσμιο χρέος ανέρχεται πλέον στα 257 τρις δολάρια και είναι 3,2 φορές πάνω από το παγκόσμιο ΑΕΠ. Μεγαλύτερο δηλαδή απ’ όταν ξέσπασε η προ δεκαετίας κρίση.

β) Το 2008 υπολογιζόταν ότι το μέγεθος του χρηματοπιστωτικού τομέα μόνο όσον αφορά τους «άυλους τίτλους», δηλαδή η «φούσκα» των λεγόμενων «παραγώγων», ήταν μεγαλύτερο έως και 10 φορές από το παγκόσμιο ΑΕΠ. Σήμερα, σύμφωνα με την Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών, η «φούσκα» των παραγώγων ανέρχεται στα 640 τρις (δηλαδή 800% πάνω από το παγκόσμιο ΑΕΠ που υπολογίζεται στα 80 τρις). Δεδομένου, δε, ότι ακόμα και το ΔΝΤ έφτασε να διαπιστώσει ότι «οι συναλλαγές παραγώγων αυξάνονται και η διαφάνεια των σχετικών στοιχείων δεν είναι επαρκής», η εικόνα περιγράφεται ήδη από το 2017 ως εξής:«Οι πιο αισιόδοξες εκτιμήσεις υπολογίζουν την συνολική αξία των παραγώγων σε 542 τρις δολάρια, οι πιο απαισιόδοξες εκτιμούν ότι ανέρχεται σε 1.200 τρις δολάρια» (www.thepressproject.gr, «Οι τράπεζες «μαγειρεύουν» τα στοιχεία για να μικρύνουν τη φούσκα της παγκόσμιας οικονομίας», Μιχάλης Γιαννεσκής, 7/11/2017). Στην καλύτερη περίπτωση, λοιπόν, κι εφόσον δεχτούμε ότι τα ψέματα των τραπεζιτών δεν είναι ψέματα, και χωρίς να προσμετράμε τα συμβόλαια προεξόφλησης μελλοντικής απόδοσης, τον χρηματιστηριακό τζόγο κτλ, τότε ο πλανήτης – που δεσμεύεται με ένα χρέος 3,2 φορές μεγαλύτερο από το παγκόσμιο ΑΕΠ – θα πρέπει ό,τι παράγει για τα επόμενα 8-10 χρόνια να τα διαθέτει (χωρίς να ξοδεύεται ούτε μια δραχμή) μόνο και μόνο για να αποπληρωθεί η “φούσκα” των παραγώγων του σήμερα.

 Τα παραπάνω σημαίνουν κάτι πολύ απλό: Το σύστημά τους «μπούκωσε». Για μια ακόμα φορά. Και μάλιστα «μπούκωσε» πριν καταφέρει να ανακάμψει από την δίνη της κρίσης που ξέσπασε πριν από μια δεκαετία και πλέον. Πρόκειται για μια κατάσταση που ήδη από τα μέσα Γενάρη (και πριν από την πανδημία) η γενική διευθύντρια του ΔΝΤ την περιέγραφε έτσι: Ερχεται κρίση και τεράστια οικονομική καταστροφή μεγαλύτερη της Μεγάλης Υφεσης (https://www.theguardian.com/business/2020/jan/17/head-of-imf-says-global-economy-risks-return-of-great-depression)

 Και τώρα τίθεται το ερώτημα: Είναι ο κορωνοιός, ίσως, μια… κάποια λύση στο πως θα εξηγήσουν, στο πως θα εφαρμόσουν και κυρίως πως θα επιβάλλουν, πάνω στα ερείπια της προηγούμενης κρίσης, όλα εκείνα τα μέτρα της νέας μετακύλησης των βαρών στα ήδη σφαγιασθέντα θύματα, στο πώς θα στηρίξουν, πάλι, στις πλάτες εκείνων που την πληρώνουν την κρίση εκείνους που προκαλούν; 

Εδώ ΠΡΟΣΟΧΗ:

Μακριά από τον γράφοντα κάθε παρερμηνεία ότι τάχα η πανδημία είναι «ένα ψέμα» ή ένα «κατασκεύασμα» ή μια «συνωμοσία» που «προσχεδιάστηκε» κι άλλα τέτοια γελοία και ανάξια. Ο γράφων ισχυρίζεται ότι η συμφορά της πανδημίας είναι ανείπωτη και τόσο πραγματική όσο οι 205.000 νεκροί και τα 3 εκατομμύρια κρούσματα – μέχρι που γράφονταν αυτές οι γραμμές. Ισχυρίζεται ότι για τις συνέπειες και της πανδημίας, την εγκληματική ευθύνη φέρουν ακέραια οι κεφαλαιοκράτες που εμπορευματοποιούν την αρρώστια, διαλύοντας τα συστήματα υγείας, ευθύνεται ο ιμπεριαλισμός που παρέχει στον ΠΟΥ ένα πολλοστημόριο σε σχέση με τα τρισεκατομμύρια που αφειδώς παρέχει για στρατιωτικούς εξοπλισμούς.   

 Ισχυρίζεται, λοιπόν, ότι αυτή η αδιανόητη φρίκη έρχεται να επιδεινώσει τη σφοδρότητα μια κρίσης που βρισκόταν προ των πυλών. Ότι προσδίδει στην νέα κρίση, που ερχόταν με μαθηματική ακρίβεια, μεγαλύτερη ένταση και βάθος. Ταυτόχρονα, δε, και εδώ βρίσκεται ο σχεδιασμός, ισχυρίζεται ότι η πανδημία θα αξιοποιηθεί από τα βαμπίρ του κεφαλαίου, τους καπιταλιστές και τα πολιτικά τσιράκια τους, σαν μια εξαιρετική «δικαιολογία» και πρόσχημα για να εξαπολύσουν μια γιγάντια εκστρατεία επιβολής μέτρων, με αντίστοιχο κανονιοβολισμό ιδεολογικής καταστολής, ώστε να ισοπεδώσουν ό,τι απέμεινε από τον προηγούμενο οδοστρωτήρα, φροντίζοντας να «αθωώνουν» τον καπιταλισμό και να «ενοχοποιούν» για την νέα λιτότητα και την νέα φτωχοποίηση τον ιό.

 Η πανδημία επιχειρείται, ήδη, να εμφανιστεί από τους εμπρηστές (και της δημόσιας υγείας) σαν εκείνος ο «εξωγενής», «απρόβλεπτος» και «αναπάντεχος» παράγοντας στο όνομα του οποίου θα επιδιώξουν να κουρδίσουν όλους τους μηχανισμούς αποχαύνωσης και να ρυθμίσουν όλους τους μηχανισμούς ιδεολογικής τρομοκρατίας ώστε να καταπνίξουν αντιστάσεις, να διαμορφώσουν κοινωνικές συμμαχίες και να περάσουν σαν «αναπόφευκτα», «αναγκαστικά» και «μοιραία» τα νέα εγκλήματα που ετοιμάζουν εις βάρος των λαών.

Οποιος, δε, αδυνατεί να αντιληφθεί τι σημαίνει «έγκλημα», αλλά και «μετατροπή – κατά τον κομψευάμενο κυνισμό τους – της κρίσης σε ευκαιρία», αρκούν τρία στοιχεία:

    α) Την ώρα που 1 στους 10 ανθρώπους επιβιώνει με λιγότερα από 2 δολάρια τη μέρα, μόλις 42 μεγιστάνες του πλούτου καταμετρήθηκαν το 2018 να διαθέτουν εισοδήματα τόσα όσα διαθέτει το 50% του πληθυσμού της Γης, δηλαδή 3,6 δισεκατομμύρια άνθρωποι,

    β) τo 82% του παγκόσμιου πλούτου πήγε το 2017 στο 1% της οικονομικής ελίτ, την ίδια ώρα που το φτωχότερο μισό του κόσμου δεν είδε καμία αύξηση στο μερίδιό του,

    γ) τα τελευταία 20 περίπου χρόνια, περίοδος που περιλαμβάνει και τον καπιταλισμό της κρίσης αλλά και τον καπιταλισμό της «ανάπτυξης», τα εισοδήματα του πλουσιότερου 1% του πληθυσμού της Γης αυξήθηκαν κατά 182 φορές.

Ας δούμε τώρα σε ποιο έδαφος και με ποια νέα εργαλεία θα εξαπολύσουν την νέα επίθεση και γιατί δικαιώνεται ο στίχος του Ελύτη «όταν η συμφορά συμφέρει, λογάριαζέ την για πόρνη»:

– Πριν από 40 και πλέον χρόνια οι κομμουνιστές μιλούσαν για το παγκόσμιο πρόγραμμα παρακολούθησης, το πρόγραμμα «Echelon» που χτιζόταν στα υπόγεια του Αγάλματος της Ελευθερίας, αλλά ήταν… συνωμοσιολόγοι. Στις αρχές του αιώνα το πρόγραμμα τέθηκε σε πλήρη εφαρμογή και το 2013 φρόντισε να μας ενημερώσει γι’ αυτό ένας Αμερικανός πράκτορας, ο Σνόουντεν. Όμως, προσέξτε: Αυτοί που κουκούλωσαν την υπόθεση Σνόουντεν, σήμερα, λόγω… πανδημίας, δεν έχουν καμία αναστολή πλέον να μιλούν ανοικτά για προγράμματα επιτροπείας, παρακολούθησης και ελέγχου που δεν θα περιορίζονται σε SMS για το αν θα βγάλεις το σκύλο βόλτα, αλλά για το είδος του μικροτσίπ που πρέπει να κουβαλούν οι άνθρωποι επάνω τους για να ελέγχει ο «Μεγάλος Αδελφός» αν ξύστηκαν ή αν φταρνίστηκαν, στο όνομα του κορωνοϊού.    

 – Λίγες βδομάδες μόλις πριν από την πανδημία ο καπιταλιστικός κόσμος των «κάντε σολάριουμ και ενέσεις με απολυμαντικά» (Τραμπ) και των «η ανθρώπινη ζωή δεν είναι απόλυτη αξία» αφού υπάρχει και η οικονομία (Σόιμπλε), συνέχιζε να αρμενίζει με πυξίδα το «δεν υπάρχει εναλλακτική». Όταν, δε, οι ταγοί δεν μπορούσαν να αποτρέψουν με ΠΝΠ τις ενοχλητικές κοινωνικές συναθροίσεις, είχαν όλο το προπαγανδιστικό οπλοστάσιο να βγάζουν φιρμάνι ότι «οι εξεγέρσεις μας είναι εν γένει εκτός του κλίματος». Σήμερα, λίγες βδομάδες μετά, με την Διεθνή Οργάνωση Εργασίας να προειδοποιεί ότι πάνω από 1 δισεκατομμύριο άνθρωποι έρχονται να προστεθούν στην ανεργία και την μισοανεργία, με τους νέους ανέργους μόνο στις ΗΠΑ από τα μέσα Μαρτίου να ξεπερνούν τα 26 εκατομμύρια, οι κεφαλαιοκράτες αντισταθμίζουν το παγκόσμιο όνειδος που προκαλεί η απροσχημάτιστη εκδήλωση της παρακμής και της σαπίλα τους, με τη δύναμη που τους προσφέρει το γεγονός ότι έχουν πια στα χέρια τους μια δουλεμένη τεχνογνωσία για το πώς μπορούν να θέσουν σε καραντίνα όλο τον πλανήτη.   

 – Διαθέτουν έναν αδυσώπητο μηχανισμό που εκπαιδεύτηκε, πλέον, ώστε να μπορεί να παρουσιάζει σαν ενδεδειγμένο τον «εγκλεισμό». Που μπορεί να λανσάρει σαν  «δίκαιη» την τιμωρία λόγω της «απείθειας» έναντι των Αρχών. Που μπορεί να βαφτίζει κατά το δοκούν την κοινωνική αποστασιοποίηση σαν «σωτηρία» ή ακόμα και την κοινωνική αποξένωση σαν υπόδειγμα «κοινωνικής συμπεριφοράς». Εχουν σε πραγματικό χρόνο επιδοθεί στο πείραμα του τηλε-εργαζόμενου, του τηλε-ιατρικώς παρακολουθούμενου, του τηλε-εκπαιδευόμενου, του τηλε-κατευθυνόμενου ανθρώπου.

– Προφανώς και δεν είναι τόσο ανόητοι ώστε να παραιτηθούν από μια τόσο ισχυρή βάση ώστε να επιχειρήσουν να βαφτίσουν σαν «ατομική ευθύνη» τον ατομισμό, σαν κοινωνικό αρμό το «μένουμε σπίτι» και σαν «κοινωνική ανευθυνότητα» την συλλογικότητα, την κοινωνική δράση και διεκδίκηση. Ειδικά τώρα, μάλιστα, που φάνηκε ότι οι χρήσιμοι σε αυτή την κοινωνία είναι οι εργάτες, οι γιατροί, οι υπάλληλοι στα σούπερ μάρκετ, οι οδηγοί, οι σκουπιδιάρηδες και όχι τα παράσιτα της πλουτοκρατίας και οι κηφήνες της «φιλανθρωπίας».

     Αυτή η νέα πραγματικότητα που θα ήθελαν, προμηνύει μια ακόμα πιο φαιά απόχρωση του ήδη υφιστάμενου γκρίζου. Και μπορεί η πορεία του ανθρώπου να είναι προς το φως, αλλά τίποτα πιο ψευδές και ρηχό από το να πιστεύει κανείς ότι οι κρίσεις, ο θάνατος, ο φόβος, η δυστυχία, η εξαθλίωση, η ανασφάλεια, οι πόλεμοι, αποτελούν τις ικανές συνθήκες για να αναζητήσει κανείς το ξέφωτο. Ακόμα και όταν υπό προϋποθέσεις όλα αυτά, με την επιδείνωση του βιοτικού επιπέδου και την ασφυξία της ανελευθερίας που προκαλούν, αποδειχτούν αναγκαίες συνθήκες για την εξάντληση του ορίου των αντοχών, δεν επιφέρουν αυτόματα και την ανάταση του ανθρώπου. Πάντα υπάρχει ο κίνδυνος να ξεστρατίσουν σε τυφλά ξεσπάσματα ή ακόμα και να οδηγήσουν σε  συνθηκολόγηση με τον «βάκιλο της πανούκλας».

 Η ικανή συνθήκη για να παλέψει κανείς ενάντια στο γκρίζο και στο μαύρο είναι η γειωμένη με την πραγματικότητα (και όχι η μεταφυσική) ελπίδα ενός καλύτερου τόπου. Τότε αυτή η αποδείξιμη στη θεωρία δυνατότητα, μετατρέπεται σε υλική δύναμη που εμπνέει και συνενώνει. Εδώ πάνω χτίζεται και διευρύνεται το μέτωπο της άρνησης στην υποταγή και στο «και μη χειρότερα». Και σήμερα η θεωρία υπέρ του δημόσιου και του κοινωνικού κόντρα στο ιδιωτικό και την ιδιωτεία, η θεωρία υπέρ του κεντρικού σχεδιασμού στην παραγωγή με ιεράρχηση τις ανθρώπινες ανάγκες κόντρα στον άναρχο κερδοσκοπικό ανταγωνισμό, η θεωρία «όλοι για έναν και ένας για όλους» μέσα από την κοινωνική ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής κόντρα στο «δεν υπάρχει κοινωνία, μόνο άτομα», είναι μια πραγματικότητα που βοά.

    Παρά τις ανατροπές, λοιπόν, που βαραίνουν υπέρ των θιασωτών του «τέλους της ιστορίας», η αλήθεια, στην Ελλάδα και στον κόσμο, είναι ότι αν ο Μαρξ, ο Ενγκελς και ο Λένιν έδωσαν την θεωρητική και πολιτική πυξίδα για κοινωνικές κατακτήσεις σε συνθήκες 1ης και 2ης βιομηχανικής επανάστασης, σήμερα εκείνοι που σε συνθήκες 3ης και 4ης βιομηχανικής επανάστασης θέλουν να ρίξουν βαθύτερα την ανθρωπότητα στον Μεσαίωνα και στη βαρβαρότητα πρέπει να βρουν ξανά απέναντί τους το «Κομμουνιστικό Μανιφέστο» και το «Τι να κάνουμε».  

  Αποφασιστική και αναγκαία, προφανώς, είναι εδώ η παρουσία εκείνων των πρωτοπόρων που με πειθαρχία, οργάνωση, σχέδιο, με τέχνη και αποφασιστικότητα θα απαντήσουν στην ταξική επίθεση με συνεχή δράση για αντίστοιχη άνοδο της ταξικής πάλης εκ μέρους των καταπιεσμένων, συγκροτώντας ισχυρές κοινωνικές συμμαχίες και θέτοντας επίμονα στο πολιτικό προσκήνιο την βασική αντίθεση που διαπερνά την κοινωνία – με ή χωρίς κορωνοϊό: «Κεφάλαιο – Εργασία».

 Την ώρα, επομένως, που η πλουτοκρατία θα προχωρά στην νέα συγκέντρωση και συγκεντροποίηση του κεφαλαίου, επιδιώκοντας να επιβάλει τους δικούς της όρους σε μια νέα συμμαχία με τα ακόμα περισσότερο συμπιεζόμενα μεσαία στρώματα,

 την ώρα που το σύστημα για να ελέγχει την “αγέλη” θα αναζητά την δοσολογία μεταξύ νεοφιλελευθερισμού, κεϋνσιανισμού, ρεφορμισμού, φασισμού, ποντάροντας στην τρομοκράτηση, τις αυταπάτες, την εξάντληση ή την παραίτηση των θυμάτων του,

 οι δυνάμεις της ταξικής πάλης, παντού στον κόσμο και κόντρα στον αρνητικό συσχετισμό, επιταχύνοντας τις διαδικασίες ανασυγκρότησής τους, με ορμή, με ευθύτητα προς τον εργαζόμενο λαό και τα καταπιεζόμενα στρώματα, με εφόδιο τα επιτεύγματα του σοσιαλισμού κατά τον 20ο αιώνα και με μαεστρία που θα προκαλεί ρωγμές στον αντίπαλο, με τακτική που θα συσπειρώνει τις λαϊκές δυνάμεις και θα γεφυροποιεί την συνείδησή τους με τον στρατηγικό στόχο της κοινωνικής απελευθέρωσης, δεν έχουν παρά να προτάξουν την μόνη λύση: Κοινωνική ανατροπή και εκ βάθρων κοινωνικοπολιτική ανασύνθεση.

    Σε αυτή τη μάχη, που όπως ο κορωνοϊός αφορά όλο τον πλανήτη έτσι κι αυτή είναι μια μάχη απέναντι στην καπιταλιστική πανδημία που αφορά όλο τον πλανήτη, οι κομμουνιστές γνωρίζουν το διακύβευμα, μέσα από τα λόγια του Λένιν:

«Θα ήταν λάθος– έγραφε – να νομίζει κανείς πως οι επαναστατικές τάξεις έχουν πάντα αρκετή δύναμη για να πραγματοποιήσουν την επανάσταση, όταν αυτή η επανάσταση έχει ωριμάσει πέρα για πέρα λόγω των συνθηκών της κοινωνικό-οικονομικής εξέλιξης. Όχι, η ανθρώπινη κοινωνία δεν είναι συγκροτημένη τόσο έλλογα και τόσο ‘‘βολικά’’ για τα πρωτοπόρα στοιχεία. Η επανάσταση μπορεί να ωριμάσει, ενώ οι δυνάμεις των επαναστατών δημιουργών αυτής της επανάστασης μπορεί να φανούν ανεπαρκείς για την πραγματοποίησή της – τότε η κοινωνία σαπίζει και αυτό το σάπισμα παρατείνεται κάποτε ολόκληρες δεκαετίες».

    Στην πατρίδα μας, τόσο μετά και την εμπειρία των Μνημονίων όσο και μετά την αναγγελία της νέας «κανονικότητας» που παρουσίασε η κυβέρνηση (https://www.imerodromos.gr/epistrofi-stin-kanonikotita-me-miso-mistho-misi-doyleia-misi-zoi/), τα σημάδια του ελλοχεύοντος κινδύνου να μετατραπεί αυτή η νέα κρίση σε παρατεταμένο σάπισμα, είναι φανερά.

    Εξίσου φανερές, όμως, είναι και οι δυνατότητες η Ιστορία να τραβήξει τον άλλο δρόμο.  Ειδικά εδώ, στην Ελλάδα. Αλλά και ειδικά από εδώ, από την Ελλάδα. Γιατί εδώ διαθέτουμε ένα ισχυρό πλεονέκτηµα: Το πλεονέκτημα του ΚΚΕ, ενός έµπειρου Κοµµουνιστικού Κόµµατος που ούτε συνθηκολόγησε ούτε ενσωματώθηκε και ενός ισχυρού ταξικού πόλου που αντιπαλεύει την ανυποληψία και τον αφοπλισµό του εργατικού κινήµατος.